— 11 — 



Niet zelden verjaagt het eene mannetje het andere om van het wijfje 

 bezit te nemen, gewoonlijk na een verwoed gevecht, waarbij vooral de 

 sprieten en de tarsen der pooten het moeten ontgelden. Het wijfje blijft 

 daarbij volkomen onaangedaan, blijft meestal rustig zitten, en eet niet zelden 

 kalm door onder de paring. 



Na de paring blijft het mannetje gewoonlijk bij zijn wijfje, en ook 

 den daaropvolgenden dag vindt men de Batocera-paartjes nog bijeen, het 

 mannetje houdt daarbij dikwijls den geheelen dag het wijfje met zijn 

 voorpooten vast en iaat zich ook dan niet zoo gemakkelijk van zijn wijfje 

 scheiden. 



Daar de kevers zeer lang leven, tot 7 maanden toe, vindt copulatie 

 meermalen plaats ; zij vangt eenige dagen na het uitkomen der kevers reeds aan. 



Het eierleggen en de eieren. 



Is het wijfje een week of een dag of tien oud, dan begint het eieren 

 te leggen, hetgeen uitsluitend 's nachts geschiedt. Daartoe komen de wijfjes 

 op de stammen af en zoeken een geschikte plek om haar eieren af te 

 zetten. Bij gave, gezonde boomen, is dit bijna uitsluitend daar waar een 

 tak den hoofdstam of een zijtak een dikkeren tak verlaat, maar zijn er 

 wonden aanwezig, dan is het vooral in de nabijheid daarvan dat de beten 

 worden gemaakt om den legboor in te brengen. Er vloeit in de nabijheid 

 van wonden gewoonlijk minder melksap uit, het weefsel is in den omtrek 

 eenigszins ziek, en daar overvloedig uitstroomen van latex de kevers hin- 

 derlijk is, leggen de wijfjes bij voorkeur hare eieren op zulke plaatsen. 

 Vandaar, dat in de buurt van tapsneden altijd de meeste boorgangen te 

 vinden zijn, en jonge, geheel gezonde, nog niet aangetapte boomen gewoonlijk 

 verschoond blijven van hoorders. Toch zijn de kevers wel in staat het 

 uitvloeien van melksap tegen te houden; wanneer een kever in een versch 

 Ficus-blad bijt, vloeit er geen latex uit, de omgeving van de wond kleurt 

 zich dadelijk donker; terwijl als men met een mes even er naast in het 

 blad snijdt, er onmiddellijk een witte druppel verschijnt. Het schijnt dus 

 dat het speeksel van de kevers de eigenschap heeft, de melksapvloeiing 

 te verhinderen. Ook als de kevers eten, vloeit er ruim speeksel uit den 

 bek, zoodat de voedselbeten geheel van speeksel doortrokken worden 

 opgenomen. 



Hetzelfde geschiedt nu, zoo het wijfje een beet maakt om haar eieren 

 in te leggen. Met haar kaken bijt ze zoo diep mogelijk een dwarse spleet 

 in den bast en brengt hierin haar legboor waarbij het ei op den grens 

 van bast en hout boven den beet wordt afgezet. (PI. 2. fig. la.). Het door 

 den legboor uiteengedrongen weefsel sluit zich eenigszins om het ei, terwijl 

 de beet, door de kever gemaakt, wordt afgesloten met knaagsel, dat 

 bij het bijten bewaard is gebleven. 



