— 14 — 



miiulLT duiciclijk afgcsclicidcii van de grootc chitiiicplaat en eigenlijk slechts 

 aangeduid door eenige sterker optredende bruine puntjes. De onderkant 

 van het borststuk vertoont echter grooter verschillen. De beide buitenste 

 chifineplaten zijn eveneens rechthoekig, maar de twee middelste loopen 

 met den punt naar voren naar eikander toe, en vormen tezamen meer een 

 driehoek. De afscheiding in twee gedeelten van deze platen is hier ook 

 veel scherper. 



Hoeveel vervellingen de larve doormaakt is nog niet uitgemaakt, de 

 verschillende stadia zijn echter niet van elkaar te onderscheiden, en bij de 

 verborgen levenswijze der larven is direkte waarneming der vervellingen 

 uiterst moeilijk. Alleen het pasgeboren larfje is eenigszins anders gebouwd, 

 zooals boven reeds vermeld. 



De jonge larve begint gewoonlijk met recht naar boven een gang op 

 de grens van bast en hout te vreten, maar al heel spoedig kronkelt zich 

 de gang en wordt zeer onregelmatig (PI. IV fig. 1). In het begin treedt 

 gewoonlijk boormeel of gom uit de wond, die het moederdier in den bast 

 heeft gebeten, later stouwt de larve boormeel en knaagsel achter zich 

 in zijn gang op, en bijt hier en daar een dunne sleuf in den bast die 

 naar buiten opent en waardoor soms eveneens boormeel naar buiten wordt 

 gewerkt. 



Vooral bij het maken van dwarse gangen verstoren de larven spoedig 

 de sapstrooming van den boom, en werken meerdere larven tegelijk op een 

 bepaalde plaats van den stam, dan gebeurt het al heel gauw, dat de boom 

 geringd wordt. De boom tracht dit wel boven te komen door het vormen 

 van luchtwortels boven de verwonding, maar wanneer de Ficus op één 

 stam is gehouden, is de boom reeds half dood voor deze wortels den 

 bodem bereiken. 



Gewoonlijk vermijden de larven eikaars gangen als er ruimte genoeg 

 is, maar is dit niet het geval, dan doodt de grootste larve de kleinere die 

 in zijn weg komt. Enkele beten met de krachtige kaken zijn voldoende 

 om een jongere larve te doen omkomen. 



Bij voldoende voedsel en gunstig weer groeien de larven zeer snel 

 en kunnen dan reeds na twee maanden het hout binnendringen om een 

 popholte te maken, gewoonlijk doen ze dit al vóórdat ze plan hebben 

 zich te verpoppen, de in het hout gemaakte gang biedt hun toch een veel 

 betere beschutting dan het eenvoudig verblijf onder den schors. Ze komen 

 dan uit hun hol om op de oude plaats rustig te vreten, bij gevaar trekken 

 zij zich dan dadelijk binnen het hout terug en zijn dan moeilijk te vervolgen. 

 Ze gaan dan achterwaarts hun gang binnen en zitten met hun geduchte 

 kaken vlak achter den ingang, en bijten verwoed in alles wat binnendringt, 

 waarbij ze dikwijls zoo stevig vastbijten, dat ze zich eerder uit hun hol 

 laten trekken dan loslaten. 



