- 21 — 



zich in koffietakken ontwikkelde, de poppen eerst na 17—19 dagen kevers 

 opleverden. •: 



Voortplanting en vermenigvuldiging. 



De mannetjes en wijfjes, die 's nachts zijn uitgekomen, zijn nog niet 

 direkt volkomen geslachtsrijp ; het duurt 7 — 11 dagen vóór er eieren worden 

 afgezet (zie de tabellen op de volgende bladzijden). Bij de kweekproeven 

 werd ook hier telkens gedurende korten tijd bij een paartje een stuk Ficus- 

 hout gelaten van '/a M. lengte en van ongeveer 10 cM. doorsnee. De eerste 

 dagen werd eiken dag nagegaan of er reeds eieren gelegd waren, nader- 

 hand werden dan na een bepaalden tijd, gewoonlijk twee weken nadat het 

 hout verwijderd was, het aantal jonge larfjes geteld, dat uitgekomen was. 



Het aantal eieren, dat niet uitkomt, bedraagt bij Monohammus 5,2"/,, 

 (38 op 729), bij Epepeotes 8% (65 op 818). 



Ofschoon de kevers voortdurend copuleeren, is toch na één paring het 

 wijfje in staat om gedurende langen tijd bevruchte eieren af te zetten; zoo 

 stierf het mannetje van Epepeotes meridianus No. 1 van de tabel, 26 

 Sept., en werd bij het wijfje een nieuw mannetje, dat 25 Sept. was uitgekomen, 

 gezet. Ofschoon dit mannetje eerst na een week in staat was het wijfje te 

 bevruchten, legde dit toch in de 6 dagen na den dood van het eerste 

 mannetje, 48 bevruchte eieren, in de 6 daaropvolgende dagen echter maar 3 

 eieren, waaruit ook 3 larven verschenen; bij wien deze laatste kinderen 

 behooren is niet duidelijk, maar die 48 waren ongetwijfeld nog uit het 

 eerste huwelijk. Bij No. 2 stierf 4 Nov. het mannetje; een ander mannetje, 

 echter eenige weken oud, werd toen bi] het wijfje gebracht; het eierleggen 

 ging ononderbroken door, steeg zelfs aanzienlijk, waaruit wellicht de gevolg- 

 trekking moet gemaakt worden, dat het jong gestorven mannetje niet zoo 

 vruchtbaar was. Later, 16 — 19 Dec, daalt het cijfer plotseling tot 8, maar 

 stijgt daarna onmiddellijk weer. Mannetje en wijfje waren toen in goede 

 conditie; een oorzaak voor deze daling is niet aan te geven; wellicht was het 

 stuk hout niet naar hun smaak. Gewoonlijk overleefde het mannetje het 

 wijfje, maar toch nooit langer dan een paar weken. 



Uit de tabellen ziet men ook, dat de wijfjes in den regentijd veel meer 

 eieren leggen, dan gedurende de droge maanden. Toen ik bij No. 3 van 

 meridianiis in het stuk hout van 8—15 Oct., 144 larven telde, meende ik 

 eerst, dat wellicht een tweede wijfje ongemerkt met het hout of het voedsel in 

 de kooi was geraakt; bij onderzoek bleek dit niet het geval te zijn, en uit 

 later verkregen cijfers werd duidelijk, dat we hier volstrekt geen abnormaal 

 geval voor ons hadden. Ook het meridianus wijfje No. 2, dat een buiten- 

 gewoon groot aantal eieren legde, blijkt gemiddeld per dag niet meer eieren 

 te leggen dan de andere wijfjes. 



Het grootste aantal bevruchte eieren, gemiddeld op één nacht gelegd. 



