24 — 



voortbrengen, en dit terwijl de wijfjes dan niet eens meer in volle ont- 

 wikkeling zijn. 



De duur van de geheele ontwikkeling van ei tot kever bedraagt, zoo- 

 ais we gezien hebben, voor Batocera albo/asciafa 3—4 maanden, voor 

 Epepeotes meridianiis en Epcpeotcs liiscus 2\' 2— 3 maanden. Van mcridianiis- 

 eieren, gelegd tussclien 15 en 21 November 1912, verkreeg ik kevers tussclien 

 28 Januari en 1 Februari 1913, van /«sa/s-eieren, afgezet gedurende de- 

 zelfde dagen, kreeg ik kevers op 5 Februari 1913. 



Toch kan men geen drie «f zelfs vier generaties van deze kevers in 

 één jaar verwachten, daar de ontwikkeling in den drugen tijd veel lang- 

 zamer plaats vindt. Dit blijkt ten duidelijkste uit de tabellen op biz 25. 



De kweekproeven werden steeds zoo genomen, dat stukken versch Ficus- 

 hout gedurende enkele dagen bij eenige Epcpcotes-^\\\\Q^ geplaatst werden en 

 daarna volkomen droog in het Laboratorium te Buitenzorg bewaard bleven, 

 totdat de kevers uitgekomen waren. Men ziet nu, dat van eieren, in de 

 tweede helft van den regentijd gelegd, in het algemeen de kevers niet 

 uitkomen in het begin of in het midden van den oostmoesson, maar eerst 

 in November, als de westmoeson ten volle is ingetreden. 



Daar het hout binnenshuis bewaard werd, en niet bevochtigd werd, 

 zijn het dus niet de regens zelf, die de larven uit d^n droogteslaap wekken, 

 welke ze in den oostmoesson doormaken; alleen de grootere vochtigheid 

 van de lucht is voldoende om de tijdelijk onderbroken ontwikkeling weer 



