- 28 - 



C. Andere Boktorren. 



Hierover kunnen we kort zijn, daar deze boktorren in het algemeen minder 

 schade doen; uitvoerige onderzoekingen zijn hierover dan ook niet gedaan. 



Alleen willen we wat langer stilstaan bij 0/e«ecampto ö//oö«s Fabr. Daar 

 we hier reeds bij het begin van ons boorderonderzoek over veel levend 

 materiaal beschikten, kon de geheele levensgeschiedenis nagegaan worden. 



De kevcrtjes houden zich bij voorkeur aan de onderzijde van het blad 

 op en vreten dan in dwarsrichting het bladmoes weg, hierbij blijft de 

 hoofdnerf meestal gespaard, terwijl ook het weefsel van de bladschijf nog 

 gedeeltelijk blijft samenhangen (PI. 111. fig. 3). De wijfjes leggen de eieren 

 vooral in dunnere takken, de beten, waar de legboor wordt ingebracht, zijn 

 moeielijk zichtbaar, en de aanwezigheid zelfs van vele larven in kleine 

 stukken hout, wordt door niets merkbaar, nauwelijks wijst een weinig 

 boormeel op hun werkzaamheid, bijna al het knaagsel en de uitwerpselen 

 worden in de gangen opgehoopt. Niet alleen van den bast maar ook van 

 het hout wordt vrij veel weggevreten. De larven van Olenecamptiis bilobus 

 zijn gemakkelijk te herkennen, ze worden in volwassen toestand hoogstens 

 2' 2 ciM lang en bezitten een zeer eigenaardig geteekend halsschild (PI. 11 fig. 4) 

 Het is sterk behaard en heeft op de achterste helft een bijna zuiver recht- 

 hoekige chitine plaat, dof en lichtbruin van kleur, alleen de voorrand van 

 dien plaat is onregelmatig ingesneden, ook op de plaat zelf bevinden zich 

 talrijke witte streepjes en puntjes die aan de voorhoeken zoozeer de over- 

 hand hebben, dat de bruine vlek meer Irapeezvormig er uitziet. 



Behalve deze groote dadelijk in 't oog vallende plaat bevinden zich 

 terweerszijden daarvan meer of minder duidelijk nog twee kleinere plaatjes, 

 gewoonlijk lichter getint, terwijl ook op het voorste gedeelte van het 

 halsschild nog lichtgele vlekken doorschemeren. De onderzijde is don- 

 kerder geel dan het achterlijf, en vertoont aan de zijkanten bruine vlekken, 

 die dikwijls zeer vaag zijn. 



De kevers verpoppen weer binnen het hout, de poppen zijn zeer slank 

 en sierlijk, de lange sprieten sterk ineengerold, op de eerste rugsegmenten 

 vindt men slechts één rij borstels aan den achterraiid, op de andere komen 

 daarvóór nog eenige verspreide borstels bij. Het achterlijf bezit slechts 

 een zeer klein tandje op het stempelvormig uiteinde. 



De geheele ontwikkeling van ei tot kever duurt slechts zeer kort, 2 

 maanden onder gunstige omstandigheden; eieren gelegd tusschen 8 en 11 

 Febr. 1912 in een tak van Artocarpus blumei, leverden reeds 17 April 

 kevers; in hetzelfde hout werd veel later, 17 Juli, nog 1 larve aangetroffen ; 

 andere kevers deden over de geheele ontwikkeling van midden Febr. 1912 

 tot eind Augustus en September, terwijl eveneens in September kevers ver- 

 schenen van eieren, die midden Juli waren gelegd. Ook hier wordt dus 

 de groei der larven door langdurige droogte vertraagd. In gevangenschap 



