— 29 — 



leefden kevers, die buiten gevangen waren van 26 Januari tot 6 April ; 2 

 tot 3 maanden kunnen ze dus minstens oud worden. 



Nog van een ander boktorretje werden larven en poppen gekweekt, nl. 

 van Neopharsalia vagans Kann. 



Buiten vindt men dit diertje gewoonlijk meer in reeds dood hout, maar 

 het liet zich ook in zeer versch Ficushout grootbrengen. 



De larven worden weinig grooter dan die van Olenecamptus, maar het 

 halsschild is wederom anders geteekend. Ook hier bevindt zich op de 

 achterste helft een bruine chitineplaat, de achterhoeken daarvan zijn echter 

 breed afgerond, de voorrand is golvend, en veel donkerder bruin, in het 

 midden diep ingesneden, de insnijding zelf wit. De voorrand van het 

 halsschild is vrij donker, ook hier bevinden zich op zij twee lichtere platen, 

 op de onderzijde vindt men aan weerszijden een ovale bruine vlek, ongeveer 

 zooals dat bij Epepeotes het geval is. De pop is niet veel langer dan 

 bij Olenecamptus maar wel veel breeder, de borstels op den rug zijn 

 op dezelfde wijze geplaatst als bij Epepeotes, maar de naar boven gerichte 

 stekel aan het uiteinde van het achterlijf loopt slechts in één enkele 

 spitse punt uit. 



D. Aciees birmaniis Faust, de Ficus=snuitkever. 



Deze kevertjes houden zich bij voorkeur op tusschen de nog niet ont- 

 plooide bladeren, en vreten dan gaarne van het roode schutblad der 

 uitloopers. Typisch is deze vreterij niet, ook van oudere bladeren worden 

 vrij aanzienlijke stukken weggevreten door zulke kleine kevers, op de wijze 

 ongeveer zooals ook Epepeotes dat doet. 



Met de lange snuit boren de wijfjes een gat in den bast om aan het 

 einde van zulk een gang een ei te leggen. Gewoonlijk kiezen ze hiervoor 

 een wonde plek, daar waar het hout is afgezaagd of waar een tak is 

 afgebroken. Het jonge larfje boort gewoonlijk eerst recht naar boven maar 

 grooter wordend, maakt de larve een veel onregelmatiger gang tusschen 

 bast en hout. Deze larve wijkt in bouw geheel af van die der gemelde 

 boktorren. Volwassen wordt zij niet grooter dan 15mm., het lijf is rond en 

 wordt steeds gekromd gehouden, althans buiten de gang (PI. II fig. 5 a en 

 b.), de kleur is geelwit, de kop bruin, de kaken nog donkerder, het geheele 

 lichaam is met vrij lange bruine haartjes bezet, de ademhalingsopeningen 

 aan weerszijden zijn lichtbruin, het halsschild bezit aan de rugzijde twee 

 zeer lichtbruin getinte vlekken, die tusschen elkaar een ongekleurde ruimte 

 laten, welke iets smaller is dan elke vlek op zichzelf. 



Al spoedig dringt de larve het hout binnen teneinde van uit deze 

 schuilplaats nog dikwijls strooptochten onder den bast te ondernemen. 

 Men vindt in dergelijke holten (zie tekstfiguur) de larve dus met den kop 

 naar de opening gekeerd. Gaat het dier verpoppen dan blijft het in deze 



