- 38 - 



Het is bij het opstellen van vanghoiit van groot belang dat het 

 hout overeind staat, daar anders veel minder kevers gelukt worden ; men 

 late verder het hout nooit langer staan dan zes weken, en waar men 

 veel last heeft van den snuitkever-boorder, moet men het hout 

 reeds na een maand vernietigen. 



Dezelfde proef met vangliout als hierboven vermeld, werd later in den 

 drogen tijd nog eens herhaald, maar uitsluitend met Ficus elastica-hout. 

 Na ruim 6 weken werd toen echter geen enkele larve gevonden. 



Het heeft alleen /.in, vanghout gedurende den regentijd op te 

 stellen; in den Oostmoesson zijn er in de tuinen zoo weinig kevers 

 aanwezig, dat het de moeite niet zou Iconen. 



Het vernietigen van het vanghout geschiedt het best door het op de 

 grootere wegen te verbranden in kleine hoopjes, daar groote vuren te veel 

 hitte geven en het loof der nabijzijnde boomen beschadigen. 



Is diep of stroomend water in de nabijheid, dan kan men de takken ook 

 daarin werpen. Als men zorg draagt, dat het hout niet boven het water uit- 

 steekt, komen de aanwezige larven in enkele dagen om. Ten einde hierom- 

 trent zekerheid te krijgen, werd Ficushout met vele boorders erin in stil- 

 staand water geworpen ; na 2 X 24 uur werden de stukken hout onderzocht 

 en werd bevonden, dat van alle larven er 169 dood waren en 9 nog zeer 

 zwakke levensteekenen gaven. 



Het vaiigen der kevers. 



Dit geschiedt het best door middel van het premiestelsel ; voor elke kever 

 of elk tiental kevers geeft men een zekere som, afhangend van het aantal dat 

 binnenkomt. Zoo werden op een der ondernemingen, waar men met het ke- 

 vcrsvangen was begonnen, geen Batocera's binnengebracht. Er werd toen 

 ƒ 0.25 voor elke Batocera uitgeloofd en den vcMgenden dag brachten de inlan- 

 ders reeds zooveel van deze kevers binnen, dat men de premie daarop lot 

 5 cent het stuk verlaagde. 



Een ander maal waren de arbeiders bij het snoeien in de gelegenheid 

 door opensplijten der takken duizenden takboorders (Pothyne spec. A.) te 

 bemachtigen; hiervoor werd toen slechts I cent voor de tien betaald. Na 

 afloop van het snoeien werd de premie weer verhoogd. 



Om de inlanders te beduiden, welke kevers bedoeld worden, kan men 

 hun Plaat 1 toonen ; nog beter is het van al deze kevers een exemplaar 

 te verzamelen en op te zetten, en hun dan de dieren zelf te laten zien. 

 Meestal kennen de inlanders de Ficus-boorders wel ; ook voor het personeel 

 is het niet moeilijk, de kevers, waar het op aankomt, te herkennen; met 

 hoktorrcn zal men zich niet vergissen, mefi lette er echter op dat de inge- 

 leverde snuitkevers werkelijk Ficussniiitkcvers (Aclees birmaiuis) zijn, daar 

 men in de aanplantingen dikwijls nog andere soorten snuitkevers vindt, 

 die echter onschadelijk zijn, hoogstens wat aan de bladeren knabbelen. 



