True 
liore, acutä. Forma corporis angustiuscula, oblonga.—Long. 4@ 85—11, 
lat. 42—5,5 mm. 4). | 
Hab. in desertis arenosis transoxianis Kizil-kum dictis: Meshe-uli 
(D. Glazunov! 24. VI. 1907), Karai-kuduk (№ Zarudny! 23. VII. 
1907). 
Statio: arena mobilis, ut videtur, tumulosa. 
Synonyma nulla. 
4. Argyrophana diaphana, sp. n. 
ANNOTATIONES. 
Tres Argyrophanae species, inter se quoad staturam et habitum 
simillimae (А. caspia—A. ,deserti— A. vicaria), invicem vicariae sunt, 
species autem quarta magis peculiaris (4. diaphana) aream geographi- 
eam cum illa A. vicariae saltem ex parte concidentem occupat. Qui 
modus et ratio distributionis geographicae maximam praebent analo- 
giam cum distributione specierum generis Discoptera S em. (Coleo- 
ptera, Carabidae), specierum  deserticolarum subgeneris Chionosoma 
(Krtz) Sem. (Col. Scarabaeidae), generum: Achranoxia Krtz. (Col., 
Scarabaeidae), Dengitha Rttr. (Col. Tenebrionidae), Ammozoum Sem. 
(Col, Tenebrionidae), Pseudadoretus Sem. (Col, Scarabaeidae), Rham- 
pholyssa Krtz. (Col, Meloidae), et cet. 
Species generis Argyrophana sunt insecta nocturna, quam ob 
rem et colore a compluribus Pzmeliinis discedunt. 
FONTES. 
А. Semenov, Diagnoses Coleopterorum novorum ex Asia cen- 
trali et orientali. II. (Horae Soc. Ent. Ross. XXIV, 1889, pp. 193—226; 
ef. pp. 222—225). 
Е. Reitter, Bestimm.-Tabelle der unechten Pimeliden aus der 
palaearct. Fauna (Verh. naturf. Ver. Brünn, XXXI. Bd., 1893, pp. 201—250: 
ef. pp. 203—204, 245—246, s. pp. 4—5 et 46—47 ed. separatae). 
4) Examinavi 5 specimina (3 4, 2 9), quorum 4 itidem benevolentiae 
D. Glazunovi debeo (coll. P, Semenov-Tian-Shansky). 
Revue Russe d'Entom. X. 1910, № 1—2, 
