moet men zich echter niet verre daarvan landwaarts in bewe- 
gen, om nief in de moerassen weg te zinken, en het zijn de- 
ze achterliggende gronden, waar men met zoovele moeite en 
bezwaren, den moerassigen bodem, jaarlijks in den droogen 
tijd, als ter sluiks eenen wisselvalligen oogst ontwoekert, want 
bij te lang aanhoudende regens wordt de bodem niet droog, 
en heeft men geene gelegenheid om het vuil en onkruid te 
verbranden, zoodat de aanplant, al heeft die ook plaats, moe- 
ĳelijk van onkruid zuiver is te houden, terwijl bij te lang 
aanhoudende droogte het katoen niet opkomt, en de padi 
niet geplant kan worden of door de droogte kwijnt, omdat men 
op deze gronden bij voorkeur eenig water blijft behouden of 
wel ze zoo vochtig houdt dat er geene scheuren in den bodem 
komen. 
De klapperboom tiert niet in deze lage landen, daar hij 
niet tegen lange inundatie bestand is. Hij groeit dus ziekelijk 
op of wordt al spoedig door kevers aangetast, die hem ge- 
heel doorboren en het merg verteren, waarna de dood spoe- 
dig volgt. Eerst te Sakatiga en Meranjat ziet men klapper- 
boomen op de meer verhevene plaatsen, die niet geïnundeerd 
worden, weelderig voortkomen. Hooger op vindt men meer der- 
gelijke plaatsen, doch ook daar kwijnen die, welke aan de over- 
stroomingen van de rivier zijn blootgesteld, niettegenstaande ze 
in het drooge jaargetijde daarvan niet te lijden hebben en 
in den regentijd ook slechts nu en dan overstroomd worden. 
Deze ziekelijke toestand schijnt dus niet alleen aan de over- 
stroomingen, maar ook voornamelijk aan den voor dezen 
boom min gunstigen bodem te wijten te zijn, daar toch te 
Palembang zelfs boomen, die nooit geïnundeerd worden, aan 
dit euvel bezwijken, zoodat het eene zeldzaamheid is, ter hoofd- 
plaats een klapperboom aan te treffen. De vernieling der 
boomen door de kevers, schijnt dan ook slechts een gevolg te 
zijn van den ziekelijken toestand waarin ze verkeeren. 
