52 
ken, waren hier met eene pick gewapend, om zich tegen mo- 
gelijke vijanden te verdedigen, dewijl men hier soms bezoeken 
van stroopers uit de Goemei-landen en de Passoemah ont- 
vangt. Zij zien er dus zeer oorlogzuchtig uit, maar zijn 
zoo kwaad niet, en vrouwen en kinderen vlugten gemeenlijk 
bij de aankomst van soldaten of Europeanen. 
25 Juny. Naar Moeara-Enim, 12 palen, waar wijten een 
ure des middags aankwamen, en waar ik bij den heer Gersen 
goed logies vond. 
De weg blijft zoowat dezelfde gronden en vegetatie, als 
gisteren, aanbieden, en loopt door riembo, maar meestal door 
bloekar. Slechts zelden ziet men eene ladang of in kultuur ge- 
bragte plek. Soms treft men, de rivier Enim naderende, hier 
en daar enkele doesoens aan, Bij Moeara-Enim valt de rivier 
van dien naam in de Tuamattang, welke beide nu, vereenigd 
onder laatstgenoemden naam, naar de Moesi afvloeijen. 
Eenige palen van Moeara-Enim hadden de olifanten vele 
verwoestingen aangerigt en de aanplantingen langs den weg 
zeer gehavend. De waroe- en doerian-boomen hadden ze soms 
geheel afgeschild en van het jonge plantsoen de toppen afgebro- 
ken. Vooral doen ze veel nadeel aan de bamboehalmen, welke 
ze, hoe groot die ook waren, hieren daar geheel omvergehaald 
hadden. De enkele halmen waren als rietstokjes afgeknakt en in 
delengte gespleten. Men zeide mij dat zedit doen, om met de 
scherpe randen der gespletene bamboe hunne tong te verwon- 
den, en door de bloeding daarvan een’ zoutachtigen smaak te 
bekomen. Hoe onwaarschijnlijk dit ook wezen moge, is het toch 
zeker, dat ze van de dikke oude bamboe niets nuttigen kun- 
nen, tenzij ze de daarin soms aanwezige silica (batoe boeloe) 
of het binnenste stofachtige gedeelte uitlikken. De jonge 
pas uit den voet der stoel komende spruiten kunnen ze even- 
wel als voedsel gebruiken, doch hiertoe behoeven ze de oude 
stokken niet omver te halen, wat dus enkel uit dartelheid 
