77 
De boorden van de Moessìi leveren hier weinig bijzonders 
op. Weinige bevolking, weinig kultuur, en veel wildernis, 
zijn aan de orde van den dag. Evenwel wordt hier en daar 
aan de boorden, eenjarige katoen aangeplant, die voorleden 
jaar veel van de muizen en aanhoudende regens heeft te lij- 
den gehad, en in dit jaar, door de vroeg ingevallene en lang- 
durige droogte, niet vooruit wil komen, zoodat er weinig 
van te wachten is. 
Ik bezocht nog het meer of de zoogenaamde Danoh-tjaloh , 
dat niet ver van hier in de Moessi uitwatert. Het schijnt 
echter niets anders te zijn dan eene oude verlatene bedding 
van de Moessi zelve, vermits het over eene groote lengte, 
dezelfde breedte heeft, en slechts aan zijne mondingen verzand is. 
In den regentijd kan men er beneden invaren, en boven weder in 
de Moessi uitkomen. Zijne uitwatering loopt ook in eene reg- 
te lijn met de Moessi, terwijl de thans bestaande rivier daar 
juist een’ scherpen hoek maakt. Er was niets bijzonders te 
zien, dan het spelen der visschen, die soms uit het water scho- 
ten. Tijdens de sultans was het visschen in dit water ver- 
boden, en alleen aan de prinsen geoorloofd. Thans vischt 
er een ieder, die lust heeft, doch de vreeselijk groote 
krokodillen, die er in wonen, schrikken daarvan een weinig af. 
Men had voor eenige dagen er pas een buitengewoon grooten 
gevangen, die niet tot de familie van den vanger scheen te 
behooren, want men is hier dienaangaande niet zoo bijge- 
loovig als op Java. | 
Daar voor het vangen betaald wordt, levert men eene menigte 
krokodillen aan het bestuur over. Ook eijeren van deze mon- 
sters worden bij honderden aangebragt. Deze eijeren hebben 
bijna de grootte van zwanen-eijeren, doch zijn meer langwerpig- 
ovaal ,en de schaal is veel harderen glanzigen gelijkt wel iets 
naar porcelein. De eijeren worden niet, zooals bij de schild- 
padden, in het zand begraven, maar in de bosschen, in een 
