92 
van de zoogenaamde stad Palembang, aan de bovenzijde, uit- 
maken. Uit de binnenlanden komende, geven de lange 
reijen woningen en rakiets, langs en op de beide oevers 
der rivier, weder een zeer vreemd en levendig aanzien, hoe- 
wel de doesoens in de binnenlanden er vrij wat netter uitzien. 
Tot den 16 Augustus vertoefde ik te Palembang, zoodat 
ik tijd genoeg had om mijne verzamelingen in orde te brengen. 
Ik werd door de vriendelijkheid van den heer resident Cou- 
perus ruimschoots in de gelegenheid gesteld, nog het een en 
ander van de onstreken der hoofdplaats te zien, die meestal uit 
talang-gronden bestaan, op enkele plaatsen met moerassen afge- 
wisseld. Men kan daar aangename toertjes van eenige palen 
ver, te paard maken, zoo om de menigte van graven, die 
rondom de hoofdplaats liggen, en waaronder ook die der vroe- 
gere sulthans behooren , te bezoeken, als op den weg naar Pankalan 
Baleij, bij het graf van sulthan Iskander, hetwelk op 3 
ppalen van de hoofdplaats, op de zoogenaamde boekiet, 
gelegen is, te gaan offeren, zooals alle vrijdagen door eene 
menigte volks geschiedt. Dit graf levert niets bijzonders, 
der bezigtiging waardig op, en bestaat slechts uit een 
langwerpig vierkant vak, wat met planken, van een voet hoogte, 
omgeven is, en zich onder eene kleine loots bevindt. De offeraars 
brengen altijd vruchten, of eene soort van koekjes, mede, waar 
mede ze een 20 tal kleine eekhoorntjes voeden, die rondom in 
het geboomte nestelen, doch zich alle op een’ grooten 
sterculiaboom (kaloempang), die naast het graf staat, verzame- 
len, en daarvan afdalende, uit de handen der milde gevers het 
offer ontvangen, en dit in eene, aan de achterpooten hangende 
houding, verteren. Soms komen ook enkele groote grijze 
eekhoorns te voorschijn, die even tam zijn als de kleine, en ook 
het voedsel uit de handen der menschen aannemen. Men 
zorge echter, geene bewegingen daarbij te maken, b. v. als of 
men ze wilde vangen, want dan zijn zein een oogwenk verdwe- 
