101 
Na weghakking van enkele zeer zware, het gevaar het meest 
te weeg brengende takken, die men door behulp van touwen 
voorzigtig langs den stam laat nederdalen, gaat men, tot dat 
einde over tot liet wegnemen van de schors, bast en schil van 
den stam, eenige voeten hoog boven den wortel, zoodat het 
hout des stams aan de lucht bloot komt. 
De boom verliest dan van lieverlede zijne bladeren en ligte 
takken, welke, daar ze uitgedroogd zijn, weinig schade doen; 
men laat daarna de zware takken stuksgewijze door touwen ne- 
derdalen; om eindelijk over te gaan tot het vellen van deu 
stam, die ligt geworden zijnde, door behulp van touwen, stei- 
gers en nevenstaande levende boomen, in den val gerigt kun- 
nen worden; zoodat er ook dan luttel vrees behoeft te bestaan 
voor beschadiging der kinaboomen. 
Indien het onvermijdelijk is, op min of meer kale plekken, 
kina-plantsoenen aan te leggen, zal men dáár tijdig te voren 
(b. v. den dadapboom twee jaren te voren) niet slechts zoodanige 
snel opschietende schaduw gevende boomen planten , wier schaduw 
reeds genoten kan worden, tijdens de kina-uitplanting; maar men 
zal daarenboven andere, bij voorkeur eenige mede snel opschieten- 
de boomen, welke aan die zone of-hoogtestreek , waar hiet kina- 
plantsoen aangelegd wordt, eigenaardig zijn, moeten bijplanten, 
opdat deze bij het wegsterven van eerstbedoelden, die schaduw 
kunnen voortzetten. 
ÄÁrtikel 6. 
Bij de kina-kultuur behoort, tot zoolang de boomen vol- 
wassen zijn, te worden gewaakt tegen verwarring der kina- 
boomsoorten. 
Loowel de zaden, kweekplantjes als de boompjes in de plant- 
soenen in het bosch, onderscheide men steeds door etiketten, 
‘welke niet aan toevallige beschadiging bloot staan, waarop 
