160 
afstand niet meer dan een engelsche myì was. Ik keerde toen 
naar boord terug. 
Het was nu duidelyk dat een vulkanische nitbersting hadt 
plaats gehad en dat de lucht vervuld -was met de uitge- 
worpen asch, welke reeds op het dek begon te vallen. Ten 
11 uuren was de geheele horizon verduisterd, uitgezon- 
derd een klein plekje naby de oosterkim , uit welke streek de 
wind woey en gevolglyk de nadering van de assche voor een 
korten tyd belette; het deedt zich voor als een lichtstraal by 
het ryzen der zon; de bergen van Celebes waren duidelyk zicht- 
baar, terwyl duisternis het overige van de gezichteinder ver- 
vulde, De asch begon nu in groote meenigte te vallen, en de 
lucht hadt weezenlyk een aakelig en schrikbarend voorkomen. 
Omstreeks de middag was de duisternis. algemeen. De neder- 
vallende stof bedekte het dek, de zonne tenten waren voor en 
agter uitgehaald, ten cinde de asch te beletten tusschen deks 
te vallen, doch dezelve was zoo fyn dat het geheele schip er 
meede vervuld wierdt. De duisternis was zoo groot gedurende 
het overige van den dag, dat ik nimmer iets diergelyks in de 
donkerste nacht heb beleefd; zelf was het niet mogelyk onze 
eigen handen te zien, hoe digt dezelve ook, bij de oogen wier- 
den gehouden. De asch viel in groote meenigte gedurende de 
geheele nacht, en ten 6 uuren des ochtends, toen men de zon 
hadt moeten zien, heerschte dezelfde duisternis. Ten half 8 be- 
speurde ik met blijdschap dat de donkerheid begon te vermin- 
deren; ten 8 uuren kon men de voorwerpen op het dek flaauw 
onderscheiden, en het licht nam nu zoo spoedig de overhand, 
dat men te half 10 de wal konde zien, terwyl de asch in min- 
dere hoeveelheid dan te voren, egter bij voortduring bleef 
vallen. … Toen het volmaakt dag was, maakte het schip een zeer 
wonderlyke vertoning; het tuig, de masten, het dek, met een 
woord elk gedeelte van hetzelve, was met een stof bedekt, 
welke nagenoeg de kleur van houtasch, en het aanzien van 
puimsteen hadt, | 
