165 
was ongemeen onstuimig, en rees zoo hoog, dat er een voet 
water in de huizen stondt. Alle vaartuigen sloegen van hunne 
ankers en tot op dit ogenblik leggen er verscheiden groote 
praauwen op het strand, ver buiten het bereik der vloed. 
Tydens onze aankomst te Bima, hadt men nog niets vau de 
staat van het land vernomen zeedert de uitbersting. Ken bode 
was door de Drost drie dagen bevorens naar Sumbauwa afge- 
zonden, en een tweede naar Tomboro ogenblikkelyk naa onze 
komst, eu daar men hem den derden dag terug verwagte, besloot 
ik tot dat tydstip te vertoeven. 
Den 22ste arriveerde het schip Dispatch van Ambon. De ka- 
pitein hadt de baay van Dampo of Sanjier voor die van Bima 
aangezien, en was aldaar binnen geloopen. De stuurman die 
met de chaloep naar wal wierdt gezonden, vernam van de 
Radja dat een gedeelte der stad door de uitbarsting vernield, 
en veele menschen omgekomen waren, dat het geheele land 
verwoest en het gewas ten eenemaal bedorven was. 
De stad Sanjier legt omstreeks 4 of 5 leagues ten z. a 
van de berg Tomboro; men kwam niet dan met de grootste 
moeite aan wal, dewyl de baay tot een geruime afstand van 
de zeekant bedekt was met puimsteen, asch en stukken hout. 
De huizen scheenen ter needer geworpen, en met asch over- 
dekt te zyn. Daar de afgezonden bodens op den 22 des 
avonds nog niet waren teruggekeerd, en wel volgens het oor- 
deel van den Drost, dewyl het binnenste gedeelte van het 
eiland ongenaakbaar was, vondt ik niet raadzaam het schip 
langer op te houden. Ik verliet de baay ten 11 uuren des 
avonds en was de volgende dag dwars van den berg Tomboro. 
Op den afstand van omstreeks 6 engelsche mylen was de top 
onzigtbaar en in wolken van rook en asch bedolven. 
De zyden rookte op verscheide plaatsen, denkelyk wyl de 
afgevloeide lava nog niet geheel verkoeld was. Fenige stro- 
men strekten zich uit tot aan zee, voornamenlyk een aan de 
