175 
wy tot op den grond van den vulkaan wilden afstygen. 
De plaats waar dit geschiedt, is aan de n. n. w. zyde. Een 
gedeelte van den weg is hellende; vervolgens moet men zich van 
ladders bedienen, die aan de uitstekende rotsen worden vast- 
gemaakt; doch ik kan deze manier, om het groot gevaar 
waarmede zy gepaard gaat, niet goedkeuren, en zoude my 
liever van touwen, met knopen aan den top der steilte vast- 
gemaakt, bediend hebben, omdat de rotsen, door de verkalking 
die zy ondergaan hebben, zeer broos zyn en weinig zamen- 
hang hebben, zoodat zy door de zwaarte dergeenen, die op 
de ladder zyn, ligt zoude kunnen worden losgerukt en instor- 
ten. Doch onze maatregelen waren zo wel genomen, dat wy 
zonder tegenspoed op den bodem van den vulkaan aankwamen 
op de plaats alwaar de dampende openingen aanwezig zyn. 
Het was voor het eerst dat ik zoo zeer naby die verschrikke- 
lyke werkplaatsen aanschouwde, alwaar door de natuur de omwen- 
telingen worden voorbereid, welke de oppervlakte van den door 
ons bewoonden aardbol veranderen. Het is my niet mogelyk 
te zeggen, welk gevoel myne ziel meest beheerschte, dat van 
schrik of dat van verwondering; met hoe grooten moed een 
mensch ook moge gewapend zyn, hy kan het innerlyk en na- 
tuurlyk gevoel van zyn behoud niet weren, wanneer hy door 
alles, wat hem omringt, bedreigd wordt. Rotsen, hangende 
boven onze hoofden, en dreigende elk oogenblik in te storten. 
onder onze voeten de hitte, en de trilling van kokende stoffe, 
waarvan wy slechts door eene korst van gestolde asch waren 
afgescheiden; het geraas dezer stoffe gelyk aan het gedruisch 
van golven die door klippen gebroken worden... eene brandende 
heete, scherpe lucht, die wy inademden....dit alles verbaasde 
myne ziel en bedwelmde myn denkvermogen. 
Nadat ik de noodige bedaardheid, om myne waarnemin- 
gen te kunnen voortzetten, had terug bekomen, ging ik naar 
de zyde der vulkanische rookgaten, die aan den damp eenen 
