176 
doortocht geven. Zy zyn vier in getal, en allen van de oost- 
zyde van den vulkaan. De opening, die men het eerst ont- 
moet, is de grootste; zy is volkomen rond, en heeft omtrent 
7 voeten middellyn: ter zyde van dezelve is eene andere, vol- 
komen gelykende naar eene grot, uit den grond van dewelke 
een dikke rook opryst; rondom deze openingen is, tot op eenen 
zekeren afstand, een kring van zwavel, naar vergulde stof ge- 
lykende, en de binnenzyden ‘der dampgaten zyn wet kleine 
glinsterende kristalen van zwavel bekleed. Men kan tot naby 
deze openingen komen. Twee heeren van ons gezelschap, 
het schadelyke en doordringende der zwaveldampen niet ken- 
nende, hadden den moed om in de grot te gaan die voor de 
tweede opening is; doch zy werden door de prikkelende dam- 
pen zoo gevoelig aangedaan, dat zy naauwelyks tyd hadden 
om spoedig terug te keren; zy hadden zeer ligt kunnen ver- 
stikken en omkomen zonder dat het mogelyk was geweest, hen 
te hulp te komen. In het midden der dampen, waarvan wy 
omgeven waren, vertoonden zich onze handen en aangezigt 
bloedrood. 
De andere openingen, ten oosten der reeds genoemden, zyn 
naby elkander, en liggen tegen den oostelyken kant van den 
vulkaan. Zy schynen boven het heetste brandpunt geplaatst te 
zyn want het onderaardsch geraas is op die plaats veel grooter en 
uit de eene van dezelven worden, omtrent van 10 tot 10 
sekonden, en tot op een afstand van 8 tot 10 voeten, brok- 
ken van gesmoltene stoffe ter dikte eener vuist, opgeworpen. 
Telkens wanneer dit opwerpen plaats heeft; ontstaat daarby 
tevens een fluitend geluid, gelyk aan hetgeen veroorzaakt 
wordt door de lucht, die uit een brandspuit ontsnapt, het 
tydverloop van de eene opwerping tot de andere is tamelyk 
fegelmatig. Denkelyk zal des nachts het vuur van deze bran- 
dende stoffe zigtbaar zyn; doch over dag heeft zy het voor- 
komen van een’ klomp modder, die in het vallen plat wordt. 
