189 
dat op de weg van Dompo tot naar Tompo geene negorij , geen 
enkel levend mensch meer te vinden is; en dat wij Kempo en 
Tompo door een heir van apen hebben bewoond gevonden. 
Echter kon ik deze reis ook miet verder komen dan over 
den berg van Tompo tot in de vlakte; waar men den berg 
Dongo Tabe op een kleine afstand voor zich ziet, maar hier 
was ook het non plus ultra. Steile diepe kloven en zware boo- 
men, overal kruislings over elkander liggende, en wat het ergste 
was, het gemis van water, daar wij reeds allen naar snakten, 
maakte het voortzetten der reize langs dezen weg onmogelijk. 
Het terugkeren viel gemakkelijker, en liep spoedig af, dewijl 
ruiter en paard even vurig schenen te verlangen, om deze woeste 
en akelige landstreek te verlaten, en de digt gegroeide weg 
nu reeds eenigzins open en gebaand was, want de scherpe klip- 
pen, waarover vroeger deze weg liep, zijn thans onder de 
asch begraven 
Nu ging het met de geheele karavane weder naar de anker- 
plaats van Kempo, om daar mogelijk langs strand door te drin- 
gen; dit had echter zoo veele zwarigheden in, dat ik liever 
verkoos, met een aan het strand opgeraapte. half verrotte Bi- 
roang de kans te wagen. Hier moet ik niet vergeten dat wij 
tot de verdere reize voorbereid werden, door eene ontzaggelijke 
aardbeving, hoedanig ik niet weet ooit ondervonden te hebben, 
hebbende met een vreeslijk geweld omtrent vijf minuten ge 
duurd. Hoe bemoedigend dit was, behoeve ik niet te zeggen; ik 
wil ook wel bekennen, dat het weinig scheelde, of ik had door 
de zigtbare verschrikking, welke mijne reisgenooten beving, 
ook den moed laten vallen, en dat ik alle tegenwoordigheid van 
geest noodig had, óm op het doorzetten der reize aan te drin- 
gen en het volk moed daartoe in te spreken, hetgene bij de 
eene met vriendelijkheid, maar bij anderen niet zonder drei- 
gementen konde geschieden, want een gedeelte moest langs 
het zeestrand gaan, hetwelk niet minder akelig was dan met 
