190 
de verrotte Biroang den overtogt te ondernemen. Het geluk- 
te echter, dat wij den 15den Augustus jl., des nachts een uur 
vertrokken, en des middags 1 uur aan land traden, ter plaat- 
se waar voor dezen de negorij Tambora gestaan heeft. Nu was 
het eerste werk om naar water om te zien, maar na lang zoekens 
kwamen van alle kanten de droevige rapporten dat er geen wa- 
ter te vinden was, dan eenelijk een klein spruitje, maar dit was 
zoo brak, dat het meer dorst veroorzaakte dan leschte, echter 
moesten wij ons daarmede behelpen. Vervolgens werd alle moei- 
te gedaan om te ontdekken of er nog zulk een groot aantal 
paarden op Luarongo was, als de geruchten liepen, terwijl ik 
zelve er op uit was, om mij de standplaats van de negorij te 
laten aanwijzen, en te beproeven of er met graven nog wel 
het een of ander, bijvoorbeeld, de kanonnen van den koning 
te vinden zouden zijn; maar hieromtrent zagen wij ons in onze 
verwachting geheel en al te leur gesteld. Niemand was meer 
van zijn stuk af dan de oude Disterdijk (een militair die ruim 
30 jaren op Bima heeft doorgebragt) die omtrent een maand, 
na de eruptie, die in April 1815 voorgevallen is, op die plaats 
geweest was, en toen het strand als bezaaid met lijken, de 
Paduwakang van den Koning wel vol asch, maar nog in zijn 
geheel, de half verbrande palen van s'Konings huis, gelijk ook 
de munr van Taronge, het water en ook eenige paarden ge- 
zien had, en nu niets meer van dit alles; geen het minste spoor 
van paarden; geen muur, geene palen geen het minste over- 
blijfsel van de Paduwakang, of de lijken, zelfs niets van den 
bekenden boom bij ’s Konings huis. Bovendien was de grond, 
zoo ver het oog landwaarts in reiken konde, met puimsteen 
bedekt, juist zoodanige, als wij gelijk hier boven gezegd is 
op Oedjong-kassie op de zee drijvende gezien hadden; dus 
moest er nog maar weinige dagen geleden, weder een uitbarsting 
hebben plaats gehad. Gedurende den nacht, die wij daar 
doorbragten , voelden wij bijna zonder ophouden kleine bewegingen 
