191 
ia de aarde. Ík beken het, ik was bij dit alles maar zeer weinig 
in mijn schik; althans begreep ik zeer wel, dat het geene zaak was, 
om hier lang te vertoeven, en de voorzienigheid scheen ons 
ook gelegenheid tot een spoedig vertrek te willen geven, want 
den volgenden dag, waaide al vroeg in den morgen een gun- 
stige wind. Evenwel hadden wij tot ’s middags werk om ons 
vaartuig dat zeer lek was nog wat te stoppen. Wij zijn dan 
hoewel niet zonder veel moeite en ongemak, behouden weder 
geretourneerd, en eenige dagen daarna (gelijk dit ook van te 
voren plaats gehad had) werden wederom zware slagen op Tam- 
bora gehoord en wij dankten dus God ander, maal, dat wij er 
gelukkig van afgekomen waren. 
Ik zal nu zoo goed mogelijk trachten UEd. Gestr. een denk- 
beeld te geven, van de uitwerkselen dier verschrikkelijke erup- 
tie, of van den tegenwoordigen toestand van die landen, voor 
zoo verre ik dezelve gezien heb. 
Ik begin met de oostzijde van Tambora, alwaar de eerste 
groote verandering zich vertoont op Donge Tabe. De bogt 
welke door twee uitstekende tongen geformeerd werd, en tot 
een veilige haven verstrekte, is of opgevuld, of de uitstekende 
hoeken zijn gesprongen of gezonken, loopende thans het strand 
met, als in het wild heen geworpene hoogtens, regt uit tot 
op Katoepa. Hier is het, zooals UEd. Gestr. weet, dat het 
voor dezen zoo ongemeen hoog gebergte, t welk zich door het 
geheele land westwaards tot na Pekat uitstrekt, zijn begin neemt; 
uit dit gebergte is de geheele verwoesting voortgekomen, en de- 
wijl men van die zijde hier een vrij gezigt heeft, zoo kan men 
op deze plaats ook best zien, met welk een geweld het onder- 
aardsche vuur hier gewoedt en zich lucht gemaakt heeft. De 
hoogte van het gebergte is volgens zeggen van deskundigen 2 
verminderd, en het geen er van is blijven staan, is door groote 
kloven in kolken van een gescheiden, zoo dat het nu niets an- 
ders dan een verzameling van duinen en puinhopen is, de 
