222 
dampkolom met snelheid opsteigen, welke met eene buitenge- 
wone kracht opwaarts scheen gestuwd te worden; dezelve be- 
dekte weldra den geheelen berg en verspreidde eene volslagene 
duisternis over de geheele omstreek; alstoen verdubbelden de 
slagen, welke de aarde beven deden. De berg wierp op eene 
aanmerkelijke hoogte geheele hoopen van vloeije nden en bran- 
denden modder uit, welke met ontvlamde zwavel vermengd waren. 
Deze stoffen werden tot over de Tjitandoy geworpen, welke 
meer dan 10 mijlen van den berg verwijderd is. De rivieren 
door de uitgeworpen stoffen aangevuld, werden in kokende 
stroomen veranderd, welke den ongelukkigen vlugteling bij 
iederen tred tegen hielden en hem eindelijk onder de hevig- 
ste folteringen zijn graf deden vinden. De rivieren Tjilosse, 
Tjiwoeloe en Tjikoenier sleepten in hunnen modderigen vloed 
de lijken van menschen en dieren, en bragten aan de zee de 
overblijfsels dezer treurige verwoesting over. De inwoners van 
Tjidoijang en Tassikmalaija, zagen geheele woningen aandrij- 
ven, welke nog levende menschen inhielden, waaraan het hun 
nief mogelijk was eenige hulp toe te brengen. De donkere 
wolken, welke de berg omsingelden, werden bij afwisseling door 
de sterkste bliksemstralen verlicht, welke vele menschen dooden 
en kwetsten, in de bosschen buiten de rigting van de uitbar- 
sting gelegen. ‘Te drie ure toen de uitbarsting het hevigste 
gewoed had,vieler iu het westen en zuiden van het gebergte, 
een regen van koud geworden modder, gemengd met asch, 
welke het gewas op eene afstand van meer dan 25 mijlen ver- 
nielde, meer nabij den krater viel er een ruw en roodachtig 
zand. Tegen vier ure verminderden allengs de slagen, en te 
vijf ure volgde eene doodelijke stilte; de lucht klaarde op, en de 
berg werd wederom zigtbaar. 
De bosschen van de vallei en hare heuvels hadden niets overig 
dan half verbrande stammen. De vlakte tusschen den berg en de 
Tjitandoij, welke door de uitbarsting bedolven was , vertoonde een 
