277 
eene kolom vuur en rook op van naar gissing, 250 à 300 voe- 
ten hoog, terwijl de gloeijende lava naar alle kanten heenstroomde, 
zoodat de top des bergs, tot beneden de helft van deszelfs 
hoogte, ééne vuurmassa vertoonde. Te half zeven uur des 
morgens begon de krater eenig zand uit te werpen, vergezeld 
van een donderend geluid, en opwaarts gaande vuurstralen, het- 
welk hoelanger hoe meer toenam, tot dat des morgens te zeven 
ure, zand en steenen van onderscheidene soort en grootte ne- 
dervielen. Die, welke men te Garoet vond, waren zoo groot 
als een hoenderei; te Trogong daarentegen, twee palen nader 
bij aan den berg gelegen, waren de stukken steen veel groo- 
ter, zelfs twee vuisten dik, waaronder ook stukken rots. Deze 
steenregen, het geraas van den berg, en het uitwerpen van 
vuurstralen en lava, duurden tot des morgens half negen voort; 
en ten negen uur hoorde men bijna geen geraas meer; doch 
de zandregen hield nog steeds in zoo eene massa aan, dat de 
Goentoer en naburige bergen geheel onzigtbaar waren en in de 
omliggende plaatsen, zelfs te Tjikadjang (16 palen zuidwaarts 
gelegen) de dag in stikdonkeren nacht verkeerde en men om 
te zien verpligt was licht optesteken, terwijl menschen, buiten 
deurs gaande, zich van fakkels moesten bedienen. Dit eindigde 
aldaar eerst omstreeks drie uur in den namiddag; te Garoet, 
Trogong en omstreken des avonds te 6 uur. Gedurende de 
uitbarsting (door den des morgens heerschenden Noordewind) 
dreven vele zwarte wolken van asch en zand naar het zuiden , 
waardoor onder anderen de theeheesters te Tjikadjang geheel daar- 
mede bedekt werden, zoodat de vrees bestond, dat, indien niet 
spoedig eene zware regenbui opkwam, een groot aantal plukbare 
bladeren verloren zou gaan, en de heesters aanzienlijk zoude 
lijden. Overigens was de hoeveelheid zand en steenen, welke 
de berg heeft uitgeworpen, zoo aanzienlijk, dat men, na het 
eindigen der uitbarsting, den grond daarmede te Trogong ruiur 
twee duim dik belegd vond, hetgeen echter door de op den 
