381 
Kijahi Adhipatti Poelobahas zoude zijn opgerigt. 
„Het goud wordt door de inlanders in groote ronde schotels 
uit het zand, dat van het strand of verder op uit den grond 
is genomen, gewasschen. 
„Na herhaalde wasschingen vertoont zich meestal op den bo- 
dem des schotels een blinkend bezinksel, dat uit meer of minder 
fijne, dikwerf zelfs tot stof overgaande goudkorrels bestaat, 
vermeng |l met enkele grootere stukken, waarvan sommigen 
reeds met het bloote oog, anderen dooreen vergrootglas gezien, 
sporen dragen van bewerkt te zijn geweest. Zoo worden er zeer 
fijne gouden ringetjes onder gevonden, waarmede de inlander 
ook thans nog de pooten zijner tamme tortelduiven of perkoe- 
toets pleegt te versieren. Ook worden nu en dan ook kleine 
blaauwe en roode steentjes gevonden, die blijkbaar tot sieraad 
gediend hebben, en zelfs grootere stukken met zilver of ander 
metaal vermengd goud (soewassa). 
„Met het wasschen is zoo veel arbeid verbonden en de op- 
brengst is zoo gering, dat daarmede slechts een karig dagloon 
wordt verdiend. De inlander neemt dan ook tegenwoordig te 
Tjilatjap slechts dan tot het goudwasschen zijne toevlugt, 
wanneer hij gebrek heeft en juist op geene andere wijze geld 
kan verdienen. 
„Evenwel draagt de grond nog de sporen van in vroegere 
jaren veelvuldig te zijn doorwoeld geweest, waarvan veelvuldige 
gaten en uitdiepingen in den grond getuigen. 
„De heer Junghuhn was van meening, dat het voorkomen 
van goud op deze plaats aan een werkelijk goudalluvie moest 
worden toegeschreven. De generaal Van der Wijek en de heer 
Maier, lid uwer Vereeniging, daarentegen hielden het goud 
voor overblijfselen van bewerkt goud. 
„De hierbij gaande monsters a, b, ce, en d, van uitgewasschen 
goud, van stofgoud met zand vermengd, van twee der hierbo- 
ven bedoelde ringetjes en een grooter stuk met ander metaal 
