884 
gevonden worden, zijn een natuurlijk stofgoud of kogelrond, 
als kleine bolletjes, of draadjes, blaadjes, zoo als gewoonlijk 
ook in andere, bekende goudalluvia voorkomen. 
„b. Deze korreltjes liggen niet in hoopen (op eene plek vereenigd), 
maar op eene grootere uitgestrektheid gelijkmatig verdeeld. 
„e. Liggen ze gewoonlijk drie, dikwijls vijf voeten diep on- 
der den grond, welke ten deele met aloude bosschen bedekt is. 
„Ik beschouw het derhalve als eene absolute onmogelijkheid, 
dat ze door menschenhanden in dezen toestand kunnen gebragt 
zijn. Al ware men b. v. ook genegen te supponeren;, dat ze- 
kere hoeveelheden van dit natuarlijk stofgoud in dienzelfden 
natuurlijken toestand begraven geweest waren, dan konde dit 
toch maar op eukele plaatsen geschied zijn, en zulk stofgoud 
zoude zich wel (ofschoon wegens zijne groote zwaarte in min- 
dere mate dan alle andere ligchamen) door de werking van 
vloeijend water enz. gelijkmatig over eene vlakte kunnen uit- 
breiden, als het op de oppervlakte daarvan gelegen was, maar 
niet vijf voeten diep in eenen vasten grond! 
„6. Dat op enkele plaatsen geheel geen goud (NB. geen met 
bloote oogen zigtbaar) gevonden wordt, is- geen bewijs tegen 
het bestaan van een goud-alluvium; het bewijst alleen, dat die 
plek reeds vroeger uitgegraven en het goud daaruit gewasschen 
was. Dit kan reeds sedert honderden van jaren geschied zijn 
en duizenden van putten kunnen bestaan hebben, die -met de- 
zelfde aarde, die men er uitgroef, weder digt gespoeld zijn. 
„1. Het is zeker, dat de Javanen zulks al lang geweten maar 
geheim gehouden hebben, en deze omstandigheid, dat dit 
alluvium, na misschien reeds sedert eeuwen, ja misschien 
reeds in eene vroegere generatie, lang voor de tegenwoordige, 
door graven en wasschen uitgeput te zijn, toch altijd nog-eene 
geringe hoeveelheid van dit edele metaal bevat, is een bewijs 
voor zijnen oorspronkelijken rijkdom. 
„8. Ook dat juist hier vele rbonkenrdn van en geweest 
