was” en die heer laat de door mij gegevene reden, waar- 
om het nog niet mogelijk is geweest, maar weg; terwijl 
het juist die reden is welke deed zien, dat de mijnin- 
genieurs er wel op bedacht en wel toe gezind waren, om 
hunne onderzoekingen verder uit te strekken dan het werk- 
dadig nuttige vordert, doch dat hunne dienstverrigtingen het 
hun nog niet veroorloofden zulks te doen. Het laatste ge- 
deelte mijner verklaring geldt mijn eigen werk, waarvan ik 
de wetenschappelijke waarde laag stelde, den lezer vrijla- 
tende deze naar eigene bevinding te bepalen. 
Blz. 25l en 252. Indien de heer Bleekrode niet alleen blz. 
9— ll maar ook blz. 12 en 18 had gelezen en op den titel 
had geïet, waaronder de beschrijving der aardlagen voor- 
komt „b. De kolenmijn Oranje Nassau, in goenoeng Pen- 
garon”, dan vermeen ik zonder aanmatiging te mogen ver- 
trouwen, dat ware die heer een mijnbouwkundige, zijne be- 
oordeeling gunstiger zoude zijn geweest, 
Toen de XVIIIde bijdrage door mij geschreven werd, had 
ik gaarne gezien dat de heer Göppert zijnen arbeid, be- 
treffende de twee eerste der bovenvermelde bezendingen, 
reeds had in het licht gegeven. Op aanraden van Sir 
Henry de la Beche was ik voorzigtig om niet te spoedig 
parallellen te trekken, tusschen de in Indië en in Europa 
voorkomende watervormingen. Door mijne eigene onder- 
zoekingen met zekerheid geleid, was ik evenwel de eerste, 
die de kalkvorming aan de Riam kiwa ende Kapoeas rivier 
bestemde, als „de welbekende nummulieten-kalksteen”, (blz. 
49, 5°) en eveneens de eerste, die uitmaakte dat de koolvor- 
mingen van Oranje Nassau ónder dien nummulieten-kalk- 
steen lag en dus ouder was dan deze (blz. 49. 6°). Deze 
uitspraak is bevestigd door het onderzoek van den inge- 
nieur Van Dijk, die destijds aan mij toegevoegd en op het 
bureau van het mijnwezen werkzaam was. Die mijninge- 
nieur toch schreef, ruim eene maand na mij, in de XIXe 
