419 
Op het punt staande deze kust te verlaten, zoude een 
schets van de zeden en gewoonten der bewoners stellig van 
groot belang zijn voor de ethnologie dezer gewesten. Ons 
kort verblijf echter en het weinige verkeer met deze ruwe 
natuurkinderen, gaf weinig gelegenheid, berigten dienaan- 
gaande in te winnen. „Bovendien heeft de verdienstelijke 
natuuronderzoeker, de heer Sal. Müller, reeds eene wel is 
waar niet zeer uitgebreide maar zeer naauwkeurige beschrij- 
ving geleverd van de bewoners der Tritonbaai (Natuurkun- 
dige Verhandelingen, Ethnologie), die in allen deele toepas- 
selijk is, op de door ons gade geslagen individu’s. 
Ik zal mij derhalve, ter vermijding van nuttelooze herha- 
lingen, alleen bepalen eenige weinige toevoegsels en aan- 
teekeningen te leveren, op de schets van den heer Müller. 
Hij zegtop pag. 89 der uitgaaf in 8° (Koninkl. Inst. voor 
Ind, T. L. en V.) dat de Papoes nimmer hunne gezigten 
beschilderen, terwijl wij toch verscheidene mannen op Siratta 
zagen, die zich het gezigt met eene zwarte, olieachtige 
verw hadden besmeerd, eene gewoonte, die wij te Doreh in 
hoogere mate terugvonden. 
Verder beweert de heer Müller, op pag. 65, hoegenaamd 
geene huisdieren gevonden te hebben, zelfs geene honden 
en varkens. Wij zagen evenwel verscheidene dezer dieren, 
vooral honden, meest zwart van kleur, met regtopstaande 
ooren en hangenden staart. Zij waren volstrekt niet bevreesd 
voor hunne blanke bezoekers en liepen stout weg langs onze 
voeten, de enkele hier en daar verspreid liggende overblijf: 
sels onzer tafel gulzig verslindende. 
Op pag. 96 merkt de heer Müller zeer juist aan, dat de 
Papoes de beenderen hunner dooden in rotsholten neêrleggen. 
Hiertoe bezigen zij echter niet rotsholten alleen , maar ook nabij 
het strand geisoleerd boven zee uitstekende steenblokken er 
uitspringende hoeken aan rotsachtige oeverwanden. Voor- 
