431 
Een stukje op blaauw lakmoespapier gelegd en met zui- 
veren alkohol bevochtigd, vertoont eene sterk zure reaktie. 
Het smelt bij eene temperatuur van 225° C, doch wordt 
dan tevens ontleed; bij 215° begint het reeds geel gekleurd 
te worden. 
Met chromas kalicus gemengd en sterk zwavelzuur toege- 
voegd, ontstaat er eene groene verkleuring, zooals trouwens 
door meerdere organische ligchamen geschiedt. 
Door sterk zwavelzuur wordt het opgelost, waardoor dit 
zich lichtbruin kleurt; water bewerkt daarin een wit neerslag. 
Salpeterzuur werkt er in de koude weinig op in; bij ver- 
hitting lost het daarin op, schijnbaar zonder ontleding. 
De alkoholische oplossing geeft met basisch azijnzuur 
loodoxyde een neerslag, dat, afgefiltreerd zijnde, blijkt een 
bitteren smaak te bezitten; alkohol onttrekt het zuur niet 
aan de verbinding, die echter door hydrogenium sulfuratum 
ontleed wordt, zoodat het loodhoudende neerslag met alko- 
hol gemengd en aan een’ stroom van zwavelwaterstofgas 
blootgesteld, aanleiding geeft tot het ontstaan van zwavellood 
en van eene oplossing van de bitterstof in den wijngeest. 
In het filtraat konde ik alleen den zoeten smaak der lood- 
acetaten waarnemen. 
Door iĳzeroxydezouten wordt geene bijzondere kleuring 
te weeg gebragt. 
Door ammonia wordt het uiterst gemakkelijk opgenomen. 
Bij verdamping schijnt het echter de ammonia niet gebon- 
den te houden, daar het drooge poeder dan in water niet 
meer oplosbaar is. Een paar droppels ammonia zijn echter 
voldoende om onmiddellijk eplossing te bewerken. De am- 
moniakale vloeistof wordt aan de lucht niet gekleurd, 
Door kaliloog wordt het mede zeer gemakkelijk opgelost. 
De alkoholische oplossing gedigereerd en gekookt met ba- 
sisch koolzuur koperoxyde, bleek daarvan niets opgenomen 
