446 
zijn — Van Panaroekan, naauwelijks één uur gaans van den 
haard der eruptie, zou geen steen op den anderen zijn gebleven. 
Maar nu komen de teekenschetsen van Houtman zelven 
niet wel overeen met de meening, dat de Ringgit bedoeld 
werd, en meer nog zoude men den Raung voor den „bran- 
dende bergh” moeten houden. Profiel T, genomen van om de 
noord van Straat Bali, kon den Ringgit onmogelijk anders 
geven, dan als een paar tanden van eene kam, onmiddellijk 
uit zee oprijzende, zoo als bij den heer Junghuhn zeer juist is 
geschetst. Maar ook de teekening geeft dien „brandende bergh’ 
als een zadelberg met rook, en, daarvoor drie trappen op- 
rijzend land. Deze zouden, van n. o. gezien, zeer juist zijn. 
No. 1 het lage land met heuvelen, van Panaroekan. No. 2 
het Kendang gebergte. No. 8 de G. Soeket, en ten laatste, 
de tegenwoordig nog zadelvormige G. Raung. Op deze 
wijze zou de teekening met de natuur strooken. Houtman 
zegt ook niet de „brandende bergh” bij Panaroekan, maar 
wel boven Panaroekan. Maar nu maken de 2de en âde 
teekeningen van Houtman het volstrekt onmogelijk om te 
denken, dat hij den Ringgit kan hebben bedoeld, en op het 
derde profiel wordt de berg, die als de „brandende bergh” 
beteekend wordt, zeer duidelijk als den Raung herkend. 
De Raung heeft nieuwere eruptie's gehad; dit leeren 
geschiedenis en geologie. Hij rookt nog altijd door, en zijn 
top is vegetatieloos. De vlakte van Rogodjampé is door 
den vulkanischen stroom van 9 tot 10 voeten opgehoogd; 
sporen van menschen, paarden, buffels, karren, die in die 
streek zijn opgedolven, bewijzen de vroegere uitbarsting. Noch 
Matjan-poeti, noch Blambangan, is door die uitbarsting ver- 
nield geworden, daar de stroom een paal bezuiden Matjan-poe- 
ti is gebleven. De tijd, voor die uitbarsting aan te nemen, valt 
in het tijdvak van de vermeende uitbarsting van den Ringgit. 
Dus blijf ik nog aan de gedachte vastkleven, dat de Ring- 
