E ( 69 ) [Pans I. 1786.] 
OBSERVATIONES ZOOLOGICAE. 
DE ALAUDIS NOSTRATIBUS. 
Es ad A/audae genus referendae, dignoscuntur imprimis ex ungue digiti postici multo lon- 
giore, ac in aliis canoris Avibus, quibus rostrum est tenue, subulatum, rectum.  Alau- 
darum species octo recenset LINNAEUS, quibus ZezsyZvazicagm addidit EDWARDUS, »27:80- 
licam ll. PALLas, duasque alias Cl SoNNERAT; attamen nuper celeberr. BRissowius 
Alaudam magnam CarESBEY ab hoc genere separandam, et /Zeru//s suis adiungendam 
esse duxit. At maior adhuc difficultas in determinandis harum Avium speciebus occur- 
rit ALDROVANDUS suas Alaudas ita describit, ut ne quidem oculatus WILLUGHBEY di- 
vinare potuerit quales species sub nominibus .Sfopparolae, Grisoliae, et .Shzpolae indi- 
care voluerit. Sed nec illa quae ex BELLoNio et ArpRovaANDO hac desuper exscripsit 
IoNsTONUS, lucem aliquam in his tenebris affundunt. Egregius quoque BRISSONIUS con- 
stantes illos, seu nullo anni tempore, nullaque aetate mutabiles characteres in his Avi- 
bus non invenit. An praestantiores vidit Ill. LINNAEUS? Sed quaenam est eius Z/auda 
Spipoletía ? quaenam Zrzzvia/zs ? An caeterae quoque species ex datis characteribus facile 
dignoscuntur? Ego sane, ut ingenue fatear, de certitudine hac nondum persuasus 
sum, ut coactus ideo fuerim definitiones specificas harum Avium certiores quaerere, ut 
facilius adgnoscantur. 
ALAUDA (arvensis) gzzseo-fuscoque varia; peclore, abdomine, femoribusque albidis ;— vectricibus 
duabus mediis inferiore latere vufescentibus. Haec copiosior et frequentior occurrit, 
cuius sexus alter dum verno tempore spirali fere ductu sese in aéra eousque etiam attol- 
lit, ut oculorum aciem effugiat, ideo a KrriNiO cae/fefa fuit appellata. Nulla alia 
diutius et suavius cantillat, nulla magis gregaria, nullaque alia maiori copia in retia 
compellitur. Prima haec veris adventum adeo praecoci cantu praenuntiat, ut aliquas 
salten non advenas diceres, sed a brumali lethargo tunc temporis expergefactas. Aves 
istae in cohortes adunatae migrant Octobri M., eaedemque verno tempore cum sociis 
apud nos denuo circumvolant, antequam seiunctae nuptias instituant. 
In hac specie latus exterius rectricum duarum extimarum totum est album, eiusque bonam ico- 
nem dedit MavER Zzzmal. I. Za5. XCVII. 
ALAUDA ( pratensis ) Zea. superciliari albida, suboculari fusca. 
Statura et rostrum prioris. Alba sunt pectus, et infra medium abdomen et crysus ; fusco- 
ferrugineoque variegata sunt collum, pectoris regio superior, dorsum, alarumque ba- 
ses. Unguis posticus digito proprio subaequalis est. 
Gregaria non est. Ruri degit circa rusticas casas. Hybernat, et prata frequentat, imprimis 
revoluta. Synonyma BELLoNI, et ALDbROVANDI ad hanc speciem a LINNaEO ci- 
tata, pertinet ad J4/audam brumalem, cum omnium minimam, et flavescentem esse 
dixerit. 
Varietatem albam habet ORNITHOLOGIA FLORENTINA Z4. 373. 
ALAUDA ( Turdina) gw/a e£ fefore flavescentibus, fusco-maculatis ;. ungue postico breviore, 
arcuato. 
Minor 
Tes 
