ARE en 
Hoezeer de Guano, die reeds aanvankelijk in eenen staat van 
ontbinding verkeert, in ammonia-gehalte, en dus in werkzaam- 
heid, kan verliezen, blijkt wit het volgende: 
Bij mijn vertrek wit Schotland in 1847, nam ik eene kleine 
hoeveelheid Peru-Guano mede, die reeds ongeveer een jaar in 
mijn bezit was geweest, met oogmerk, om er aanvankelijk proe- 
ven mede te doen op Java. In het begin van 1849 ontving 
ik, voor hetzelfde doel, uit Amsterdam, eene grootere hoeveel- 
heid Guano, die ik voor Afrikaansche moest houden, Kort ge- 
leden heeft, op mijn verzoek, de heer VAN per Panr in bei- 
de de hoeveelheid stikstof bepaald, en tot uitkomst verkregen. 
| Peruaansche. Afrikaansche. 
15% 4/o 
Terwijl die oorspronkelijk on- 
geveer was. br 10°/, 
zoodat de laatstgenoemde slechts 400/9, de eerste 88 à 90/9 
van. haar gewigtigste bestanddeel behouden had. 
Het behoeft naauwelijks herinnerd te worden, dat stikstof 
het hoofdbestanddeel van ammonia is, waarvan zij 811/2°/, 
in gewigt uitmaakt. Het is in den vorm van ammoniakverbin- 
dingen, dat de planten haar gevorderd kwantum van stikstof 
bekomen. 
Duurzamer echter, dan de stikstofhoudende bestanddeelen, ook 
van de beste Peru-Guano, kan men de phosphorzure verbindin- 
gen noemen, die zij bevat, en die, na verbranding der Guano, 
verre het grootste gedeelte van de asch uitmaken. Na de be- 
langrijke ontdekkingen van den heer Way is het blijkbaar, dat 
niet eene vervlugtiging der eerste uit den bodem, maar veeleer 
de grootere hoeveelheid, die de planten er in vergelijking met 
de laatste, van opnemen, de oorzaak is, dat de phosphorzuur- 
verbindingen langer hare werking doen. Maar de betrekkelijke 
traagheid dier werking, en de minder in het oog vallend groote 
oogsten, althans van sommige gewassen, die men er door be- 
