ze 
De vier tegenproeven hadden dus a/Ze in 1849 meer opge- 
bragt, dan in 1847. Die met zout leverde bijna het dubbele 
van de twee voorgaande jaren, die met kalk en beenderen waren 
met 500/g verhoogd, terwijl de Guano-proef in 1848 slechts 
3/5, in 1849 4/5 van den oogst van 1847 opleverde. 
Dit leert ons, dat de Guano eene zeer gunstige dadelijke 
werking had, doch van betrekkelijke geringe duurzaamheid, 
zoodat zij in het derde jaar nog maar weinig vooruit had boven 
de proefgronden met beendermeel en met zeezout. Van al de 
mestsoorten was voor eene gelijke geldswaarde gebezigd, met in 
begrip der kosten van vervoer en van aanwending. 
De grond van het geheele weiland was gelijkmatig, zijnde 
een ligte, zandig leem, van weinige duimen diepte, op eenen 
ondergrond van witte klei. In 1844 was het land droog geleed. 
In 1849 werd, op hetzelfde landgoed, op middelmatig wei- 
land, dat vroeger bebouwd geweest was, wederom eene proef 
genomen, met een gelijk geldswaardig bedrag van meststoffen. 
Er waren vier proefgronden, namelijk: 
1. Met Guano. 
2. _#_salpeterzure soda. 
3. _# dubbel phosphorzuren kalk (beenderen met zwavel- 
zuur). 
4. _Onbemest. 
Elk der meststoffen kostte per acre f 48.20 (zijnde per bouw 
f 181/5) 
De Gruano-proef gaf 71°/, hooi meer dan No 2. 
96 i/Á / „ . I/Á 3. 
200 4 AO 
Het hooi van de drie bemeste gronden was van uitmunten- 
de hoedanigheid. 
Wij mogen uit de alhier medegedeelde uitkomsten afleiden. 
le. Dat vooral de minder vruchtbare varieteiten van gewassen, 
of ook die van verzwakte groeikracht, door Gruano gebaat worden. 
2e. Dat eene te ruime hoeveelheid ligtelijk schaadt, en dat 
zij, bij wortelgewassen, wel het stenggedeelte uitermate doet 
groeijen, maar ten koste van den wortel. 
