— 129 — 
niet meer aan gewigt verloren. De overblijvende koke was van 
alle soorten metallisch zilvergrijs glanzend, behalve die van de 
laag F, welke, ofschoon geheel onder dezelfde omstandigheden 
behandeld, eenigzins zwarter gekleurd was. Bij de kokevorming 
waren de afzonderlijke stukjes kool van alle soorten te zamen 
gebakken, adhereerden echter bij de engelsche koke minder 
dan bij de borneosche soorten. 
XXX. 84883 gr. der engelsche kolen lieten 5.5268 gr. koke 
terug, dat is 65.10°/, en het watergehalte afrekenende, juist 
10.00°/,. 
XXXT. 9.1930 gr. van de kool der laag A, lieten 5.1288 gr. 
koke terug, dat is 55.79°/, en het watergehalte" afrekenende 
57.34°/.. 
XXXIL. 95647 gr. de kool van delaag C, heten 5.5969 gr. 
koke terug of 57.89°/_ en het watergehalte afrekenende 59.57°/. 
XXXTIL. 111150 gr. der kool der laag D, lieten 6.1525 
gr. koke terug, of 55.35°/, en het watergehalte afrekenende 
56.53°/- | 
XXXIV. 117977 gr. der kool der laag F, lieten 6.8175 
gr. koke terug of 57.79°/, en het watergehalte afrekende 60.62°/. 
Het kokegehalte der verschillende kolen is, als het waterge- 
halte der kool en het aschgehalte der koke er afgerekend zijn: 
Kolen. Engelsche 69.16°/ Koke. 
„Laag A 51.88°/, „ (gemiddeld aschgeh.) 
„___Laag C DAOSN an milan 3 ) 
„Laag D OA rd 
B as bage F 52.89°/ 7 
NE 10 
