— 182 — 
van eene vakwetenschap in hare geheele breedte en diepte 
bezat, maar ook de levendigste belangstelling voor al wat goed 
en schoon is, terwijl zijn hart voor familie en vrienden vol was 
van trouw en liefde. Weinigen slechts weten, hoezeer dezen * 
scherpdenkenden man, die met afgemeten woorden, waarvan 
er geen enkel tot uitdrukking van zijne gedachte overtollig 
was, schreef, van zijne jeugd tot aan zijnen ouderdom de muze 
der dichtkunst bevriend was en hem de opwellingen van zijn 
hart in schoone vormen deed uitdrukken. 
GueuinN's uitwendig voorkomen was in overeenstemming met 
zijn degelijk karakter. „Reeds bij de eerste ontmoeting,” zoo 
schildert hem een menschkundige opmerker, die hem eenige 
jaren voor zijnen eersten aanval van beroerte leerde kennen 
„viel mij ook het belangwekkende uitwendige voorkomen van 
den beroemden man in het oog. Op een vast, krachtig ligchaam 
verhief zich het karakteristiek schoone hoofd van edele witdruk- 
king, 
als voor den beeldhouwer geschapen.” Zijne ongemeene een- 
nog met digt, maar sneeuwwit haar versierd, eene buste 
voudigheid en natuurlijke bescheidenheid deden den meer ge- 
oefenden opmerker het treffende van zijn geheele uiterlijke nog 
meer beseffen. Het bovendeel van het gelaat, de zetel der mt 
drukking van de ziel, was het meest in het oog loopende, doch 
om den mond speelde tevens bij het levendige gesprek een trek 
van de vriendelijkste welwillendheid, waaraan het oog deel nam, 
en die zijn open, liefdevol gemoed, ja de innerlijke opgeruimd- 
heid zijner ziel deed lezen. Overigens was zijn blik ernstig, 
vast, onderzoekend, helder en eerlijk, zonder arglist, en drukte 
juist wit, dat hij geboren was, om zich wetenschappelijk met 
de natuur bezig te houden, die zich tegen over den mensch 
op dezelfde wijze openbaart en slechts dan antwoord geeft, 
wanneer ze op zulk eene wijze wordt ondervraagd Niet min- 
der opmerkelijk was nog de groote eenvoudigheid en bepaald- 
heid van zijn spreken, waarin geen overtollig woord werd ge- 
bezigd, hoe dikwijls ook in het vrolijke gesprek scherts en 
fijne luim ongezocht de beminnelijkheid van zijnen omgang 
krudden.” 
Weten se ee 
