— 187 — 
Die Verdauung nach Versuchen”, welks eerste beoordeeling van 
de zijde der Fransche akademie der wetenschappen zoo bepaald 
door het oordeel van alle deskundigen werd teregt gewezen. Van 
1820 af aan hadden TrrprMANN en Guerin zich bezig gehou- 
den met door proeven datgene te bepalen en tot in de kleinste 
bijzonderheden na te gaan, wat er bij de spijsvertering plaats 
had. Toen in 1823 de Parijssche akademie der wetenschappen 
datzelfde vraagstuk als prijsvraag uitschreef, dongen zij met 
hunne onderzoekingen, die zij tegen het einde van 1824 be- 
sloten, om den prijs. In 1825 besliste de akademie, dat geen 
der ontvangene schriften haar geheel had bevredigd; aan twee 
der ingezondene verhandelingen wees zij intusschen eervolle 
vermelding toe en à titre d'encouragement eene belooning van 
1500 francs. Onder deze beide verhandelingen was het werk 
van GMeLIN en TreprMANN. De met de hunne op ééne lijn 
geplaatste onderzoekingen van Leurer en LiassarGNe voldeden, 
zoo als het onbevangen oordeel van Berzerrus luidde, zelfs 
miet aan de bekrompenste eischen, en evenzoo sprak de volko- 
men bevoegde HEingelschman Prour zijne verwondering daarover 
luide uit, hoe men den arbeid van Lieurer en LAssaArGNE had 
kunnen gelijkstellen met dien van TreprmanNen Guerin. De 
Duitsche onderzoekers weigerden, „ daar zij geene behoefte ge- 
voelden, om eene aanmoediging voor letterkundigen arbeid van 
de zijde der Fransche akademie te ontvangen,” gelijk zij bij 
de latere uitgave hunner proeven zeggen konden, de aangebo- 
dene belooning. De Parijssche akademie meende bij de tegen- 
strijdige resultaten in de beide verhandelingen— de dikwijls 
dwalende van Lrurer en Lassarene, de altijd juiste van Trre- 
DEMANN en GMELIN,— het best te doen met eenen middelweg 
te kiezen, geen oordeel uit te spreken, welks staving ook eene 
herhaling van de belangrijkste proeven noodig zou hebben ge- 
maakt, en zich noch voor de slotsommen der eene, noch voor 
die der andere verhandeling bepaald te verklaren. De uitspraak 
der Fransche akademie moest nog daardoor te meer tot aller- 
lei opvatting aanleiding geven, omdat de onvoldoende proeven 
