in dit geval hunne oorspronkelijke kleur behouden. Meestal echter 
ziet men, dat zij de kleur verliezen, kompakt blijven en in hardheìd 
afnemen. Im dit geval kunnen zé ligt worden verbrijzeld (zoo- 
dat zelfs de meest noordelijke punt der ader V met de patjol 
kon worden verwerkt) en vertoonen in stede van de vroeger 
glanzende, scherpe, schelpachtige, hakige breuk, eene dof witte, 
aardachtige oppervlakte. Doorschijnendheid is in volkomen dof- 
of matheid overgegaan; er vormen zich nu bruine vlekken op; 
het kopergehalte, dat meestal uit enkele stipjes en vlekjes van 
lazuur op de oppervlakte en splijtvlakken bestaat, verdwijnt 
weldra geheel, en het gesteente heeft dan ofeen wit krijtachtig 
uiterlijk, of wordt een gele aardachtige massa, vol met bruine 
en zwarte vlekken, die zeer fraai bij de lichte grondmassa afste- 
ken. Alsdan is het verwerken aan geene groote moeijelijk- 
heden verbonden maar het kopergehalte is nul of uiterst ge- 
ring. 
Noordelijk van tden Boekit Tembang zijn de aders No. II en 
No. HI terug gevonden; de armoede aan kopererts bleef steeds een 
karakteristiek verschijnsel. Met is dan ook noodeloos al de ver- 
schillende uiteinden alhier nader te omschrijven, daar zulks 
slechts eene herhaling van het voorgaande zoude zijn. Alleen 
voeg ik er nog bij, dat aan den weg van Timboelon naar Ba- 
toetiga een klein depot van kopersulfureet gevonden is, dat 
èn wegens de geringe hoeveelheid, èn wegens den aard van 
voorkomen (namelijk fijn door de gangmassa verspreid) nadere 
beschouwing overbodig maakt. 
Nabij de kampong Puisala heeft men twee uitgangen, die der 
aders N°. IV en No. V. Zij bestaan uit granaat met deeltjes la- 
zuur en malachiet en zijn ongeschikt tot ontginning. Lokale 
omstandigheden hebben mij belet deze aders op den voet te volgen. 
Na eenig zoeken heb ik echter twee plaatsen gevonden, waar gra- 
naat met bontkopererts en malachiet voorkwam, en welke als 
de verlengden dezer aderen aan te mierken zijn. Op de eene 
plaats was het gesteente zeer bros op de andere meer kompakt. 
Het ertsgehalte was echter zoo gering, dat het geen onderwerp 
van meer speciaal onderzoek heeft uitgemaakt. 
