nis dorsali et anali postiee humilibus angulatis; dorsali spinosa dorsa- 
li radiosa paulo altiore spinis 7 posterioribus subacqualibus corpore tri- 
plo eireiter humilioribus; pectoralibus acutis 42 circiter, ventralibus acu- 
tis spina crassa radiis non breviore 9 circiter, caudali extensa convexius- 
cula angulis aenta 6 fere in longitndine corporis; colore corpore griseo- 
coernleo ventre plus minusve flavescente: dorso maxima parte nigro, 
magnam lateram partem et antice maculam magnam oblongam capite 
non breviorem amplectente, superne antice in fasciam curvatam oculum 
attingentem, postice in fascias 2 caudalis apices superiorem et inferiorem 
attingentes producto; cauda pinnaque caudali flavis, flavo figuramr trigo- 
nam referente apice trigoni ante spinam caudalem porrecto; pinnis dorsa- 
hi et anali margaritaceis aurantiaco nebulatis basin et marginem liberum 
versus violascentibus;s pectoralibus violascentibus radiis anterioribus 1° 
excepto flavis; ventralibus margaritaceo-roseis radiis flavis. 
B 5. D. 9/20. P. 2/15. V. 1/5. A. 3/19 vel 3/20. GEO et TIRED nen: 
Synon. Jkan Biroe langit matanja v. Visch met het hemelsblaeuw oog 
Valent. Ind. Amb. III p. 473 fig. 404, 
Purpre Kroonvisch Valent. ibid. p. 472 No. 402. 
Mepatus Gronov. No. 353. 
Chaetodon coerulescens dorso nigro; cauda fere aequali, ex albi- 
do et nigro varia; aculeo ad caudam utringue uno versus caput 
directo Seb. Thesaur. III p. J04 tab. 33 fig. 3. 
Theuthis hepatus L. Gm. Syst. Nat. ed. 13* I p. 1562, 
Acanthurus theuthis Luacép. Poiss. IV p. 549, 553. 
Acanthure theutis Lacép. ibid, IV p. 548. 
Acanthure hépate CV. Poiss. X p. 134, tab. 
Yellow bellied Acanthurus Bushn. Natur. Librar. Ichth. IL p. 
147 tab, 19. 
Habit. Larantuka, in mari. 
Longitudo speeiminis unici 162/’/, 
Aanm. In de groote Histoire naturelle des Poissons is Rr- 
NARD's Groot Hilander (Poiss. Mol. II tab. 12 fig. 55) ver- 
keerdelijk tot Acanthurus hepatus gebragt, terwijl later in het- 
zelfde werk dezelfde soort, zoo als juist is, tot deaxthurus hu- 
meralis CV. is teruggebragt. De buikvinnen hebben elke 5 
stralen, doch men ontwaart er zonder dissektie slechts 2 of 3, 
vermits zij gedeeltelijk elkander bedekken. Gedeeltelijk ook 
zijn de achterste stralen doornachtig, als wilden zij een’ doorn 
vormen, even als de achterste straal bij Amphacanthus. 
