den tandjong Selataii, ligt liet kleine eiland Datoe en daar* 

 tegen over, op den vasten wal , eindigt eene lage lieuvelrei 

 "waarvan liet digtst bij de zee gelegene gedeelte , den naam 

 draagt van boekit Timah. 



Van poeloe Datoe en boekit Timali bestond bij Bandjerezen, 

 welke die streek hadden bezocht, het denkbeeld, dat aldaar 

 mineralen van waarde zouden te vinden zijn. Zulks was mij 

 meermalen door hen medegedeeld , zonder dat iemand hunner 

 mij evenwel andere delfstoffen, van daar afkomstig, had kun- 

 nen toonen dan glimmersoorten. 



Vermoedende dat hunne vooronderstelling zich alleen grond- 

 de op het uiterlijke vanden door hen gevonden' glimmer, had 

 ik geene reden om een opzettelijk onderzoek van dat eilandje 

 en dien heuvel uit te lokken; doch in 1853 begaf ik mij 

 aan boord van het stoomadviesvaartuig Tjipannas van Ban- 

 djermasin naar de oostkust van Borneo. Ik heb toen meteen 

 poeloe Datoe en boekit Timah een bezoek gebragt. 



Den 21'! September van dat jaar, in den vroegen morgen, 

 ging ik op den vasten wal van de Tanah-laut aan land, 

 onderzocht boekit Timah, kwam des namiddags ten 1 uur 

 voor een oogenblik aan boord terug en begaf mij toen naar 

 poeloe Datoe, waarvan ik ten 5 uur terugkeerde, als wan- 

 neer de Tjipannas onverwijld de reis voortzette. 



Hetgeen ik bij dat bezoek heb bevonden , laat ik hier 

 volgen. 



Boekit Timah en poeloe Datoe zijn het einde eener heu- 

 velrei , welke een tak is van het Meratoes gebergte , dat zich 

 door de Tanah-laut, niet ver van de oostkust van Borneo 

 beginnende, in eene rigting van ongeveer 218^ tot hier uit- 

 strekt. 



De heuvelrei waarvan zoo even is gesproken , verheft zich 

 in boekit Timah, naar mijne gissing, ongeveer 50 ned. el 

 boven de zee , daalt aan zijnen westelijken voet onder dien 



