— 7G — 



in de werken dringt, zonder vooruitzigt haar er ooit ^Ycder 

 uit te kunnen sluiten. 



Dit voorstel hier verder mijnbouwkundig te beschouwen 

 acht ik niet voegzaam ; aan het publiek was ik de mede- 

 deeling van het voorgaande verpligt en moet daar nog bij- 

 voeo-en dat, volgens den voormaligen kommanderenden of- 

 ficier van Zr. Ms. stoomschip van oorlog Samarang , de 

 heer Wichers, welke officier met straat Laut en vooral met 

 de noordpunt van het eiland bijzonder bekend is, die noord- 

 punt geheel open ligt voor alle noordelijke winden ; wan- 

 neer die waaijen de schepen daar geene veilige ligplaats 

 hebben , en de zee alsdan met hare volle kracht zou trach- 

 ten te vernielen , wat men haar zoude in den weg leggen. 

 De graving der kolen door den pangeran Abdul Kadir 

 had, toen ik mij in het laatst van September 1853 daar 

 bevond, nog maar alleen plaats op tandjong Pamantjingan ; 

 vroeger had men ook aan soengei Palinkar kolen gedolven , 

 doch daar waren er geen meer te verkrijgen, dewijl het 

 water belette daar dieper te gaan dan het niveau der zee. 



Even als vroeger aan soengei Palinkar , bepaalde men 

 zich op tandjong Pamantjingan alleen tot het uitbreken van 

 het aan den dag komende der kolenlagen ongeveer tot 1,5 

 ned. el diepte en men kon daar nog voortgaan om welligt 

 1500 ton te winnen. 



Het zeewater was door spleten en scheuren in de putten 

 gedrongen, welke door het wegnemen der kolen waren 

 ontstaan; het water ging in die putten met vloed en eb 

 op en neer en belette, om op die tandjong meerdere kolen 

 te ontginnen. 



De laag , zoo als vroeger vermeld is , mij door den pan- 

 geran Abdul Kadir op tandjong Kamoening aangewezen , 

 in een + 10 ned. el hoog heuveltje, was hij ook nog voor- 

 nemens uit te breken , zoover hem zulks mogelijk zoude zijn , 



