— 88 — 



ten diep met mineraalwater aangevuld en liad eens warmte 

 van 49,9"^ Cels. 's morgens ten 7 ure. 



Een wit bezinksel , voornamelijk uit zwavelmelk gemengd 

 met ontledingsprodukten van het obsidiaan bestaande, zag 

 men op de obsidiaansteenen afgezet, waar het minerale wa- 

 ter , alvorens de kom kunstmatig veranderd was , naar de 

 rivier toe afliep. 



De hoeveelheid water, die deze bron oplevert, heb ik 

 wegens gebrek aan tijd niet kunnen bepalen ; doch is mij 

 door de mij vergezellende inlanders verzekerd, dat de bron 

 ledig geschept zijnde, iu vier uren tijds het water wederom 

 tot 2}j voeten hoogte in de bron zou klimmen. Het afloo- 

 pende mineraalwater verzamelt zich in eene door den heer 

 Phlippeau daartoe geschikt aangelegde badplaats , en blij- 

 kens mededeeling sclnjnen de inlanders nog al veelvuldig 

 gebruik te maken van deze badinrigting. 



Het water heeft eenen flaauwen zwavelwaterstofgasach- 

 tigen smaak. In de kom gezien , vertoont het eenen blaauw- 

 achtig groenen tint; in een glas gezien is het echter helder 

 en riekt naar zwavelwaterstofgas. 



Van tijd tot tijd neem.t men in het midden van de kom 

 eene opborreling van zwavelwaterstofgas waar , vergezeld van 

 weinig koolzuurgas; in de geheele omstreek dezer bron 

 is de reuk naar zwavelwaterstofgas waar te nemen. Het soor- 

 telijk gewigt van het water is 1,00077 bij 27,8° C. warmte. 



Rood gekleurd lakmoespapier verandert niet in het wa- 

 ter; blaauw lakmoes^Dapier werd daarin rood gekleurd. Na 

 gedroogd te zijn werd het papier weder blaauw, bleef ech- 

 ter eenigzins gebleekt. Het gekookte water is reukeloos en 

 reageert niet op rood lakmoespapier. 



Bij verwarming van het water ontwikkelen zich eeni- 

 ge gasblaasjes, naar zwavelwaterstofgas riekende; naarmate 

 de uitdamping voortgaat, scheiden zich witte vlokkjes af; 



