— 103 — 



De twee andere deelen van het voclit, namelijk het al- 

 leen gekookte, nog eenig albumine bevattende, en het ove- 

 rige , waarbij het wasch-water van het zetmeel gevoegd was, 

 hadden na verdamping tot stoopachtige dikte, denzelfden 

 aangenamen geur , als het eerste. Met alkoliol vermengd en 

 gefiltreerd , werden alle drie op een waterbad zoo ver mo- 

 gelijk ingedampt. Bij weder-behandeling met water, bleef 

 een spoor eener harsachtige stof terug. 



De waterige oplossing van dit overblijfsel, die in den re- 

 gel bij organische analysen met den naam van onzuivere, 

 suiker bestempeld wordt , was onaangenaam , flaauw zoutig 

 van smaak, en had eene zure reaktie. Ik onderzocht een 

 gedeelte er van, met de bekende koperoplossing, maar noch 

 beneden 60° F., noch na het koken, werd eenig koper her- 

 leid : er was derhalve suiker noch glukose aanwezig. 



Het overige van dit vocht werd met loodazijn vermengd , 

 het geleiachtige precipitaat na droogen en wegen door zwa- 

 velwaterstofgas ontleed, en het vocht na verwijdering van 

 het zwavellood , tot eene dikke stroop uitgedampt. Zij was 

 geelbruin, reageerde sterk zuur, had een' zaraentrekkenden, 

 zuurachtigen smaak, gaf noch met kalkwater, noch met 

 chloorcalcium een precipitaat; met potasch overzadigd , gaf 

 zij met chloorcalcium een wit nedcrslag, dat oplosbaar was 

 in chloorammoniura. De met het lood verbondene stof was 

 dus citroenzuur geweest. 



Wat uit het waterige vocht niet door loodazijn was ge- 

 precipiteerd geworden, bezat geene onderscheidende che- 

 mische kenmerken. Men zou het voorshands extraktiefstof 

 kunnen noemen. Welligfc is het eene oplosbare wijziging 

 der cel-omkorstende stoffen. 



De boven reeds vermelde vezelen , na met zwavelzuur- 

 houdend water behandeld te zijn , werden met verdunde pot- 

 asch-oplossing gekookt, en het vocht met zeezoutzuur ver- 



