— 113 — 



ook de vetten, liet pektlnezuur en liet dextriiie rekenen. 



De wijze , waarop deze twee klassen van voedende stoffen 

 het ligcliaara onderhouden eu doen voortleven , is zeer ver- 

 schillend ; doch daarover zal ik te dezer plaatse niet hande- 

 len. Genoeg, dat in het algemeen door de eiwitachtige 

 stoffen de spieren en beenderen des ligchaams worden ver- 

 nieuwd, terwijl die uit de andere klassen meer bijzonder tot 

 onderhouding der ademhaling en dus der dierlijke warmte 

 bestemd schijnen. Ik zeg meer hijzonder, omdat het be- 

 zwaarlijk kan ontkend worden , dat door de op elke plaats 

 van het ligchaam onophoudelijk voortgaande scheikundige 

 werkingen , kleine hoeveelheden warmtestof worden vrij 

 gemaakt, waarvan de som gelijk staat aan het verlies van 

 warmte, dat het ligchaam in denzelfden tijd ondergaat, en 

 waarvan de produkten der ademhaling, als einduitkomst, 

 den maatstaf aangeven; terwijl de stikstofhoudende deelen 

 van het voedsel , in die scheikundige werkingen de voor- 

 naamste rol vervullen. 



Indien de mogelijkheid bestond, om ten opzigte van den 

 mensch te ontdekken , in welke verhouding deze twee hoofd- 

 bestanddeelen des voedsels tot elkander behoorden te staan, 

 gelijk Avij dit van het rundvee weten , eenvoudig door de 

 analyse van het gras , waarvan het kan leven en tieren , zon- 

 der behoefte aan iets anders , dan zouden wij ook eenen al- 

 gemeenen maatstaf bezitten, om een' leefregel voor te schrij- 

 ven, waarbij de voeding des ligchaams in den normalen toe- 

 stand steeds ongehinderd kan voortgaan. "Wij behoefden 

 slechts de vele soorten van menschelijk voedsel chemisch te 

 onderzoeken , en daaruit te berekenen , hoeveel van elk in 

 verschillende mengsels per dag moest gegeten worden , om 

 en de vereischte som van voedende stoffen te bereiken , en 

 de onderlinge verhouding tusschen derzelver twee hoofd- 

 klassen te bewaren. Zekerlijk, een groot aantal ziekten zou 



u^ SEEIE DL IV. 8 



