~ 121 — 



lijksclic lioeveellieid te bekomen , en stelt zich dus bloot 

 aan vadsigworden , traagheid van ligchaam en van geest 

 door polyphagie , of welligt aan gedurige onpasselijkheden. 

 Op beiderlei wijze vermindert eerst ons vermogen, en al- 

 len o-s ook onze ^Yil om zoo veel en zoodanig te werken , 

 als elk naar zijne persoonlijke bestemming verpligt is te 

 doen. 



"Wil men dit vermijden , dan moet men de hoeveelheid 

 vleesch per dag zoo veel vermeerderen, dat er eene normale 

 verhouding tusschen de hoofdbestanddeelen van zijn dage- 

 lijksch voedsel tot stand komt. Men zoude, om bij de aan- 

 genomene type te blijven, ruim de helft van het dagelijksch 

 kontingent van proteineverbindingen in den vorm van 

 vleesch moeten tot zich nemen , en dit zou dan ruim 1/3 

 ned. pd. bedragen; ongeveer 0,55 ned. pd. maïs zou dan 

 de hoeveelheid voorstellen , waarin het A^ereischte bedrag 

 van zetmeelachtige stoffen gevonden wordt. 



Ik wil geenszins beweren , dat dit absoluut te veel vleesch 

 is; sommigen zullen welligt, zonder ongemak en jaren ach- 

 tereen, nog meer per dag gebruiken. Maar wij moeten niet 

 vergeten , dat hier sprake is vau volksvoedsel , en dat dan 

 de geldswaarde daarvan een punt van groot belang is. 

 Van twee soorten , die physiologisch volkomen gelijk staan , 

 moet dan natuurlijk het minst kostende de voorkeur heb- 

 ben. 



Ik behoef deze vergelijking wel niet uit te strekken tot de 

 rijst en de aardappelen. Een blik op de bovengestelde cij- 

 fers van verhouding is genoeg , om te doen zien , dat deze 

 in nog veel ongunstiger toestand zijn. Men zal misschien 

 lang van rijst of aardappelen kunnen eten , bijna zonder 

 eenige andere spijze er bij te voegen, en toch niet sterven 

 van honger; maar men zal daarom niet leven in den zin, 

 Avaarin dit woord behoort opgevat te worden. 



