— 132 — 



Dewijl in de asch der in Engeland geanalyseerde en ver- 

 moedelijk ook gekweekte boonen , koolzuur gevonden is , en 

 ik de overtuiging lieb, dat die van de Canavalia volkomen 

 rijp waren, zoo houd ik het plantenzuur, waarvan dit af- 

 komstig is, voor een wezenlijk, niet van klimaat of soort 

 afhankelijk bestanddeel van dit peulgewas. 



De soda , die in het algemeen voor landplanten , als een 

 bijkomend bestanddeel, en zeker niet als een volkomen 

 substituut van de potasch te beschouwen is , wordt in slechts 

 ëën der oudere analysen, die van Boussingault, gemist. 

 Over die van BIchon en Büchner wil ik mij geen oordeel 

 veroorloven. -— Het is waarschijnlijk, dat die, door Way en 

 Ogston geanalyseerd, niet ver van de zeekust gegroeid zijn, 

 en daaraan het gehalte soda ontleenen. 



In de zaden der Canavalia lieb ik niet opzettelijk naar 

 soda gezocht. De hoeveelheid kon echter blijkbaar niet dan 

 zeer gering wezen. (Jit ruim 1 1 gram asch kon ik het 

 chloor op zich zelf niet weegbaar afscheiden ; ik moest daar- 

 toe eeneu omweg gebruiken. 



Tellen wij , in de verschillende analysen , de potasch en 

 soda te zamen, dan bekomen wij getallen, die zich tus- 

 schen 38 l/2°/o ^^^ ^'^'E" "^'^" ^^ geheele aschhoeveelheid 

 bewegen. De zaden der Canavalia behooren onder de min- 

 der potasch houdende. 



Maar in elk geval blijkt hieruit, zoo nog verder bewijs 

 noodig ware, dat, welke ook het klimaat, de grond of de 

 soort zij , — het alkali een even ruim als bestendig bestand- 

 deel van de asch , van de aan den grond ontnomene , mi- 

 nerale stoifen uitmaakt. 



In de magnesia , als tweede in rang der minerale bestand- 

 deelen , heerscht , al de verschillen in omstandigheden in 

 rekening brengende, — mede weinig verschil. Tusschen 5^ 

 en y-S- bewegen zich de grenzen . en de zaden der Canavalia zijn 



