— 218 — 



dalen tot aan zijn' zuidelijken voet, die zich verliest onder liet 

 alluviale land van Djapara. 



„Het gebergte bestaat uit onduidelijk in lagen verdeeldo 

 konglomeraten , tjadas der inlanders , die nu eens fijner 

 zandsteenachtiger, dan weder grof van korrel, doch alle 

 licht grljsachtig, geel of bruinachtig van kleur zijn en 

 waartoe vulkanische uitwerpselen (fijn gewreven of slechts 

 stukken verbrijzelde lava en trachiet) het voornaamste ma- 

 teriaal hebben geleverd. Deze nu eens verweerde, zachte 

 en broze, dan weder rotsachtig harde tjadas-lagen zijn aan 

 hare oppervlakte bedekt met eene zwartachtig - grijze , 

 zeer zware , op het gevoel vette fijne klei , die veel talk- 

 aarde schijnt te bevatten , die nergens eene grootere 

 dikte of sterkte heeft dan hoogstens IL voet, maar gewoon- 

 lijk slechts 1" of i- voet bedraagt en die in de dalen of 

 komvormige verdiepingen niet dikker is (tot geene grootere 

 dikte of sterkte opgehoopt is) dan op de hellingen en de 

 kruinen der bergruggen. Bij aanhoudend droog weder wordt 

 ze steenhard , en scheurt en splijt zich en vormt 

 in den regentijd een kneedbaar, niet dan zeer langzaam 

 uitdroogend, taai slib. Deze zwarte aarde, die overal 

 door eene scherpe grenslijn van den daaronder liggenden 

 licht gekleurden tjadas afgescheiden is , is het, die de fossiele 

 beenderen bevat , welke laatste ik slechts op enkele plaat- 

 sen y tot 1 voet diep in den tjadas zeh^en ingezonken heb 

 gezien. De holten der pijpvormige beenderen , b. v. stuk- 

 ken van het os femoris , zijn met dezelfde zwarte aarde 

 gevuld. 



„ Ik onthoud mij voor het oogenblik , de gevolgtrekkingen 

 op te tellen , die hieruit reeds kunnen opgemaakt worden , de- 

 wijl ik voornemens ben, eene afzonderlijke verhandeling over 

 die formatie en hare fossiele beenderen aan de Redaktie van 

 het Natuurkundig tijdschrift voor Nederlandsch Indië aan te 



