-^ 268 — 



opstaande wanden, hetgeen meermalen plaats vindt, is er 

 even^vel voor de reizigers geen het minste gevaar op deze 

 passage te duchten. Men daalt, juist niet zeer steil, zoo- 

 lang af, totdat men bijna den zoom van de rivier Anei, die 

 in dit gebergte zijnen oorsprong neemt , bereikt heeft , die 

 echter nog altijd verre beneden blijft vloeijen. Die rivier, 

 ■welke deze kloof gevormd heeft, stroomopwaarts volgende, 

 meest klimmende , doch soms ook weder een weinig afdalen- 

 de, bereikt men bij paal 37 het einde der kloof, om op het 

 hoogvlak van Padangpandjang uit te komen , en bij paal 40 

 de hoofdplaats van dien naam te bereiken. Geene der hel- 

 lingen van den weg in de kloof is van aanmerkelijke steilte , 

 zoodat de karren (of pedatties, zooals men ze hier gewoon is 

 te noemen) er met gemak doorrijden , doch men gaat dit zoo- 

 veel mogelijk tegen, om den weg, waaraan zooveel moeite 

 en kosten verbonden zijn geweest, niet te bederven. Wan- 

 neer eene instorting van den weg of op den weg heeft 

 plaats gehad , is de passage soms geheel gestremd. In het 

 laatste geval heeft men de massa, die dien weg bedekt, slechts 

 op te ruimen en in het ravijn te werpen , doch in het eerste 

 geval moet een groot gedeelte van den bergwand worden 

 uitgehouwen om eenen nieuwen weg te vormen. In het mid- 

 den der kloof stort een fraaije waterval , aan de zijde van 

 den weg, naar beneden. Hij mag echter niet onder die der 

 grootste soorten gerekend worden. De vegetatie in de kloof 

 interesseerde mij meer dan de kloof zelve , welke laatste 

 wel een groen doolhof mag genoemd worden , wijl de weg 

 volgens den kronkelenden loop der rivier is aangelegd, 

 zich nu eens her- dan weder derwaarts wendt , zoodat men 

 noch naar de eene noch naar de andere zijde eenen uit- 

 Aveg ziet, maar zich steeds verbeeldt zich in eene, naar alle 

 zijden geslotene, vallei te bevinden. Het plantenrijk is er 

 overal zeer weelderig. Aan de overzijde van de rivier ver- 



