— 274 — 



viflorus (randjouw) en Asclepias curassavica (bocnga amaas) 

 zijn hier even als op Java , inhecmsch geworden en vindt men 

 over de geheele kust verspreid. 



Door den heer Palm adsistent-resident van Tanahdatar, 

 verblijf houdende te Fort van der Capellen , werd ik vrien- 

 delijk ontvangen. De heer Palm had de goedheid zooveel mo- 

 gelijk aan mijne wenschen te voldoen, doch daar hier alles 

 in kuituur is gebragt, en er dus niets nieuws voor mij 

 te vinden was, besloot ik reeds den volgenden dag verder 

 te reizen. 



29 November naar Singkarak, dat weder 17 palen van 

 Batoesangka verwijderd, en op lO^e' hoogte gelegen is. 

 Na ruim een paal op mijnen weg van gisteren terug te 

 zijn gekeerd, verliet ik dezen om linksaf, den weg naar 

 Singkarak te volgen. Het terrein was hier heuvelachtig, 

 docli geheel gekultiveerd meest met krambier en dam- 

 marboomen beplant, welke dammarboomen niets anders zijn 

 als de javasche kamiri (Aleurites moluccana) , van welker 

 noten men kaarsjes maakt, waartoe de noten worden lijn 

 gestampt, met kapeh (kapok) vermengd, en zoo op dun- 

 ne bamboesjes gesmeerd , even als men in het westen 

 van Java gewoon is met de peroet bunjieng (Balanophora) 

 te doen. Wijders vindt men bier en daar woningen en kam- 

 pongs. Deze fraaije streek, die met regt een lusthof zoude 

 kunnen genoemd worden, duurde echter naar mijn' zin al 

 te kort , wijl ik daarvan afgedaald en eene vallei gepasseerd 

 zijnde, in een geheel ander land Invam, dat er minder 

 vruchtbaar en bebouwd uitzag. De weg liep nu in alle 

 rigtingen , als een doolhof langs den voet van ontelbare 

 heuvels, welke slechts zelden bebouv/d of van geboomte 

 voorzien waren. Op enkele toppen lagen echter schilder- 

 achtige kampongs in het groene geboomte en onder ko- 

 kosboomen verscholen. Andere zijn freheel kaal en het 



