291 — 



weraen 



reien ook weder eciiige woningen en rijstvelden gevon- 

 den. Dit duurde echter niet lang, maar al spoedig ging het 

 ■weder dooreen oorspronkelijk bosch, waar .de vette klei door 

 de vele regens zoo doorweekt was, dat de paarden er tot aan 

 den buik inzakten , niettegenstaande aan beide zijden van den 

 weg, die slechts 5' breed was, eene 4' diepe sloot Avas ge- 

 graven. Daarbij had men getracht de voetgangers te hulp te 

 komen , door den weg met dunne boomstammetjes (die niet 

 dwars maar ia de lengte gelegd waren) te beleggen , zoodat 

 de arme paarden groot gevaar liepen van in de slooten neer 

 te storten. Toch kwamen wij allen behouden , en Aveder 

 met eenen rijken buit, te Loeboesampiet aan. 



Onderweg vond ik Aveder eene Phyllagathis (poctarandjio), 

 welligt dezelfde als te Loeboealong, die hier in menigte in 

 de ligte schaduw der bosschen groeit, doch te vergeefs 

 zocht ik in bij de honderd exemplaren naar vruchten , zoodat 

 ik besloot er levende planten A'an mede te nemen , die geluk- 

 kig levend te Buitenzorg zijn overgekomen. Ik had deze 

 plant in het werk der Natuurkundige kommissie, door den heer 

 Korthals beschreven en afgebeeld gezien , en hoewel teekenin- 

 gen soms prachtiger zijn dan de planten in de natuur zelve , 

 is het toch niet te loochenen , dat het eene zeer fraaije plant 

 is, die niet veel hooger wordt dan één voet, en slechts 

 weinige doch zeer groote roodachtige bladen voortbrengt, 

 waartusschen in den top de bloemen verscholen zijn. Hoe- 

 Avel de planten alle regtstandig zijn , buigen de oudere 

 stammetjes zich toch langzamerhand ter aarde en kruipen 

 alzoo over den bodera weg, waaruit het te verklaren is, dat 

 zij zich nooit veel hooger dan een voet verheffen , tenzij 

 ze door de omstaande struiken ondersteund worden , kun- 

 nende ze alsdan wel een paar voeten hoogte bereiken. Van 

 ditzelfde geslacht zag ik nog eene kleinere soort , waarvan 

 ik even als van de vorige wel bloemen , maar geene zaden 



