— 203 — 



LoeboesaiDpiet , waar ook een passaiitenliuis is, ligt ge- 

 heel in het bosch verscholen. liet ligt reeds lager dan 

 Lülo en de thermometer daalde niet onder 66°. Even als 

 te Lolo deed ik hier met rijst en kip een heerlijk maal. Ge- 

 lukkig dat ik lepel, vork en mes , benevens eene matras had 

 medegenomen, want dergelijke zaken zijn hier geheel on- 

 bekend. Men had echter zeker wel eens van kerri hooren 

 spreken en wilde mij ook daarop nog vergasten, doch ze 

 was met Capsicum (luda) zoodanig gekruid, dat ik aan een 

 le])el vol meer dan genoeg had. 



Mijne verzameling gaf mij werk tot des avonds lO ure, 

 zoodat ik geene aanleiding had, om mij te vervelen, en 

 des nachts des te geruster sliep , wat steeds met opene deu- 

 ren geschiedde, terwijl mijne bagaadje altijd buiten onder 

 de gaanderij geplaatst was. Nooit heb ik een enkel stuk 

 van mijne goederen vermist. 



8 December naar Soengipagoe, of eigenlijk Tandjong- 

 medan , 14 palen. Dit is onze laatste post in deze streken, 

 die zich tot aan den voet van den Piek van Indrapoera 

 uitstrekt. 



De weg bleef nog gedurende 5 palen , even als de reeds 

 afgelegde , door digt onbewoond bosch voortloopen. De 

 bergruggen naderden elkander soms zoo digt, dat er slechts 

 plaats voor de diep gezonkene rivier overbleef. Ik was 

 daarbij niet zeer gelukkig in het vinden van nieuwe plan- 

 ten , zoodat ik niet regt te vreden was, toen de weg 

 op eene vlakte uitliep, waar ik de sporen van olifanten 

 jiiet onduidelijk , aan hunne overal verstrooide uitwerpse- 

 len , ontdekte. Deze dieren behooren hier, even als ds 

 rhinoceros en de tapir, in menigte te huis. Ik had echter 

 het geluk niet een daarvan te ontmoeten , vermits zij zich 

 dps daags in de bosschen terugtrekken. 

 - Aanvankelijk was de weg goed , doch toen wij verder op 



