— 304 — 



wind, zoodat wij soms moeite genoeg hadden om staande 

 te blijven. Bijna boven gekomen zijnde nam een rukwind 

 mijne toedoeng weg, waarvan ik slechts den rand met het 

 zich daarin bevindende kapje behield. Onder deze bedrijven 

 waren wij eindelijk tegen elf ure op het centrum van 

 den top des bergs, waar alles naakt en met gesteente 

 bedekt was. De eigenlijke krater was nog iets hooger ge- 

 legen , doch daar wij wegens den zwaren mist , die in vlie- 

 gende vaart over ons heenstreek, geene 50 schreden van 

 ons afzien konden, en Avegens het gevaar om door den 

 wind in den krater gestort te worden , besloot ik niet ver- 

 der te gaan , wijl een krater toch voor mij ook geene zeld- 

 zaamheid meer was. Bij een en kolossalen alleen staanden 

 steen trachtten wij te schuilen om ons middagmaal te 

 nuttigen, doch de wind woei aan alle zijden even hard. 

 De natte koude had allen op deze + 8000'' hooge stand- 

 plaats zoodanig verkleumd, dat wij zaten te klappertan- 

 den, en met moeite de rijst naar den mond konden 

 brengen. Zoodra onze maaltijd geëindigd was , haastten 

 wij ons om dit onherbergzame oord te verlaten en terug te 

 keeren. 



Was het opstijgen uitermate moeijelijk geweest, het 

 dalen was wel niet zoo vermoeijend, doch viel mij ten 

 deele nog zwaarder, wijl eene oude kwaal zich reeds bij 

 het opstijgen door het forceren der spieren, weder had in- 

 gesteld, namelijk eene rheumatische aandoening in de lin- 

 ker knieschijf, waardoor iedere buiging der knie mij zeer 

 pijnlijk aandeed. Doch goede raad was duur. Aan dragen 

 viel niet te denken , wijl de weg zulks niet veroorloofde , 

 daar men soms niet eens gaan kon, maar over de vette humus 

 een eind wegs naar beneden glijden moest. Evenwel , ware 

 het noodig geweest , dan had men mij niet in den steek ge- 

 laten , want met allen lof moet ik gewagen van de vrien- 



