^ 307 — 



schijnt te zijn , en daarbij niet eens tot een aangenaam be- 

 drijf kan gerekend worden, wijl de vrouwen, die het goud 

 wasschen , daarbij ter halver lijve in hefc water zitten te plas- 

 sen, en van 10 tot 20 duiten daags kunnen verdienen. ïoen 

 wij in een ravijn digt bij de goudmijnen gekomen waren > 

 waar het tot de goudwassching verbruikte water ons te 

 gemoet stroomde , moesten wij afstijgen , en onzen weg 

 verder te voet vervolgen. Wij beklommen eene aan- 

 hoogte tegen den wand van het ravijn (Tambang daraa) 

 waar men horizontale mijnen , in de naar marmer gelijken- 

 de rots, had uitgehouwen. Het gesteente, dat vooronder- 

 steld wordt goud te bevatten , wordt aan stukkeu geslagen , 

 en de goudhoudende stukjes vermorseld en uitgewasschen» 

 Daar bevond zich tevens een bekken , waarin het water van 

 eene kleine spruit verzameld werd , en waarin de , van de 

 rots afgehouwene, stukken, nederstorteden , om na ver- 

 brijzeld te zijn, met het water in het ravijn te worden af- 

 gevoerd , zoodra de sluis tot dat einde geopend wordt. Alle 

 kleine steenen , gruis en aarde worden door de kracht 

 van het water medegesleept, hetgeen eenen roodachtigen mod- 

 der vormt. Iets lager in het ravijn, waar de bodem minder 

 helling heeft , bezinken alle zwaardere deelen , waaronder 

 ook het stofgoud , dat daar nu in houten bakken opgeschept, 

 en in eene draaijende beweging zoodanig gewasschen wordt, 

 dat steeds de zwaarste deelen naar den bodem zakken , en 

 de grove ligtere stukken met de hand worden weggestre- 

 ken. Als de bak bijna ledig is , wordt die op nieuw aange- 

 vuld, hetgeen men een paar malen herhaalt, om eindelijk 

 voor goed af te wasschen. De schat blijft dan op den bodem 

 terug, bestaande in eenige weinige korreltjes goud, die zoo 

 fijn zijn , dat men gezonde oogen hebben moet , om ze van 

 het nog steeds er mede vermengde zwarte zand te kunnen 

 onderscheiden. Dat er op die wijze veel goud verloren gaat, 



